Wielbłąd.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
| Wielbłąd | |
 Samica baktriana z młodym w poznańskim Nowym ZOO |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarioty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Szczep | łożyskowce |
| Rząd | parzystokopytne |
| Rodzina | wielbłądowate |
| Rodzaj | wielbłąd |
| Nazwa systematyczna | |
| Camelus | |
| Linnaeus, 1758 | |
| Zasięg występowania | |
 Zasięg występowania wielbłądów w 2003 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Wielbłąd (Camelus) – rodzaj dużych ssaków z rodziny wielbłądowatych. Fizjologicznie przystosowane do życia w warunkach suchego i gorącego klimatu, są w wielu krajach wykorzystywane jako zwierzęta użytkowe.
Spis treści |
edytuj Występowanie
W stanie dzikim wielbłądy występują jedynie w Azji Środkowej (wielbłąd dwugarbny) i w Australii, gdzie dotarły razem z afgańskimi poganiaczami. Wielbłąd jednogarbny wyginął na wolności wiele lat temu. Jako zwierzęta hodowlane obydwa gatunki są kosmopolityczne.
edytuj Cechy charakterystyczne
Ciało wielbłądów osiąga długość do 3 m. Ich głowa jest długa, a uszy małe i zaokrąglone. U samic występuje jedna para sutków.
Od pozostałych przedstawicieli rodziny różni je obecność charakterystycznego garbu lub garbów na grzbiecie, będących miejscem odkładania zapasów tłuszczu. Wielbłąd potrafi w nim zgromadzić nawet do 45 kg tłuszczu, co ma ścisły związek z drugą charakterystyczną cechą wielbłądów - ich odpornością na długotrwały brak wody. Warstwa tłuszczu na grzbiecie zwierzęcia pełni rolę izolatora, który wraz z gęstą sierścią ułatwia regulowanie temperatury ciała organizmu, a co za tym idzie - zmniejsza ilość wody odparowywanej w procesie pocenia się zwierzęcia. Dodatkowym przystosowaniem zwiększającym odporność na niedobór wody jest budowa powierzchni dróg nosowych wchłaniających parę wodną z wydychanego powietrza. Wielbłądy piją wodę z dowolnego źródła, zarówno słodką, jak i słoną. Wykorzystują wodę zawartą w zjadanej roślinności, przy czym znane są z umiejętności wykorzystania każdej dostępnej paszy. Dzięki tym przystosowaniom zapotrzebowanie wielbłądów na wodę w warunkach pustynnych oceniane jest na 0,28 litra na godzinę. Dla porównania człowiek przebywający na pustyni zużywa 1 litr wody na godzinę[1].
edytuj Gatunki
W obrębie rodzaju wyróżnia się dwa gatunki:
- wielbłąd dwugarbny (Camelus bactrianus syn. Camelus ferus[2]) – występuje zarówno w stanie dzikim (wielbłąd dwugarbny dziki C. ferus), jak i jako zwierzę hodowlane (wielbłąd dwugarbny domowy, baktrian C. bactrianus)
- wielbłąd jednogarbny (dromader*) (Camelus dromedarius) – występuje tylko jako zwierzę hodowlane
- nar – potomek wielbłąda dwugarbnego i dromadera
edytuj Etymologia nazwy
Słowo wielbłąd jest zniekształconym łacińskim wyrazem elephantus "słoń".
edytuj Ciekawostki
- Pośród licznych darów jakie w roku 986 Mieszko I ofiarował niemieckiemu cesarzowi Ottonowi III znalazł się m.in. wielbłąd.
Przypisy
- ↑ Halina Komosińska, Elżbieta Podsiadło: Ssaki kopytne : przewodnik. Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 2002, s. 120. ISBN 83-01-13806-8.
- ↑ Zobacz: Zasady tworzenia nazw systematycznych#Wyjątki)
edytuj Bibliografia
- Halina Komosińska, Elżbieta Podsiadło: Ssaki kopytne : przewodnik. Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 2002, ss. 113-122. ISBN 83-01-13806-8.