Wespazjan (ur. 17 listopada 9 n.e., zm. 23 czerwca 79 n.e.)
Titus Flavius Vespasianus, urodzony w Falacrinae. Syn Tytusa Flawiusza Sabinusa (I) i Wespazji Polli, młodszy brat Tytusa Flawiusza Sabinusa (II). Cesarz rzymski od 1 lipca 69 do 23 czerwca 79 roku n.e. Odznaczył się w okresie podboju Brytanii (lata 40.). Po wygaśnięciu, ze śmiercią Nerona, dynastii julijsko-klaudyjskiej, nie brał udziału w walce o sukcesję. Został na początku lipca 69 roku wybrany na cesarza przez swoich legionistów w Aleksandrii oraz uznany przez senat w pół roku później za cesarza. Założyciel dynastii Flawiuszów. Namiestnikiem Brytanii mianował Juliusza Agrykolę. Zmarł przed zwycięską inwazją Agrykoli na Kaledonię. Przeczuwając że jego koniec jest bliski, oznajmił jak zwykle żartem: "Coś mi się zdaje, że staje się bogiem".Gdy już zbliżała się chwila ostatnia, kazał się podnieść mówiąc "Cesarz Rzymian umiera stojąc".
Wyróżnił się jako reformator i reorganizator państwowości rzymskiej, umocnił granice cesarstwa. Nakazał usunąć z Rzymu stoików. Jego żoną była Domitilla Starsza - mieli oni 3 dzieci. Jego następcą był starszy syn Tytus (79-81), później władzę objął drugi jego syn - Domicjan, który został zamordowany 23 czerwca 96 roku. Po jego rządach nastąpił okres panowania pięciu dobrych cesarzy.
edytuj Bibliografia
- Cary M., Scullard H. H., Dzieje Rzymu. Od czasów najdawniejszych do Konstantyna. t. I, Warszawa 1992.
- Krawczuk A., Poczet cesarzowych Rzymu, ISKRY, Warszawa 2006.
- Krawczuk A., Poczet cesarzy rzymskich, ISKRY, Warszawa 2006.
- Swetoniusz, Żywoty cezarów., Ossolineum, Wrocław 1987.
- Tacyt, Dzieła t.I-II, Warszawa,1957, 2004.
- Władcy i wodzowie starożytności. Słownik, pod red. P. Iwaszkiewicz, W. Łoś, M. Stępień, Warszawa 1998.
edytuj Linki zewnętrzne
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Wespazjan
|