Wenera 1.html

 
ca de en es fr it nl no pl pt ru ro fi sv tr vo


 

Wenera 1
Inne nazwy Wenus 1, 1961 Gamma 1, ASM 1, Sputnik 8
Zaangażowani ZSRR
Indeks COSPAR 1961-003A
Rakieta nośna Mołnia 8K78
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Cel misji Wenus
Orbita (docelowa, początkowa)
Okrążane ciało niebieskie Słońce
Perycentrum 0,7183 j.a.
Apocentrum 1,019 j.a.
Okres obiegu 311,1 d
Nachylenie 0,58°
Czas trwania
Początek misji 12 lutego 1961 (00:34:36 GMT)
Koniec misji 19 lutego 1961
Wymiary
Wymiary wysokość ok. 2 m; średnica ok. 1 m
Masa całkowita 643,5 kg

Wenera 1 (ros. Венера, pol. wenus) - radziecka bezzałogowa sonda kosmiczna przeznaczona do badania planety Wenus. Głównym celem było zbadanie promieniowania korpuskularnego i pola magnetycznego między Ziemią a Wenus oraz w otoczeniu Wenus. Sonda miała zderzyć się z powierzchnią planety, lecz nie doszło do tego.

edytuj Przebieg misji

Wenera 1 była pierwszym statkiem w historii pomyślnie wysłanym w kierunku Wenus. Statek został wyniesiony przez rakietę na orbitę okołoziemską, tzw. parkingową, o wysokości w perygeum 229 km, a w apogeum 282 km. Pozostawał tam przez pewien czas z ostatnim członem rakiety nośnej. Następnie ten ostatni wystrzelił sondę na orbitę heliocentryczną przecinającą orbitę Wenus. Miała zderzyć się z planetą i pozostawić na niej kulę z proporczykiem ZSRR. Sonda minęła jednak planetę między 19 a 20 maja 1961 w odległości 99 858 km. 19 lutego - 7 dni po starcie - w odległości około 2 milionów kilometrów z przyczyn technicznych została utracono łączność ze statkiem. Prawdopodobnie wskutek intensywnego wzrostu wiatru słonecznego.

edytuj Budowa i działanie

Sonda składała się z cylindra z umieszczoną na szczycie kopułą, o całkowitej wysokości ok. 2 m. Z korpusu, poprzecznie, wystawały dwa panele słoneczne. Przeszło dwumetrowej średnicy siatkowa antena paraboliczna o dużym zysku, była przymocowana do cylindra. Kopuła zawierała sferę ciśnieniową, w której był umieszczony proporczyk ZSRR, przystosowaną do pływania po domniemanym oceanie wenusjańskim. Miała się tam znaleźć po planowanym uderzeniu w Wenus. Wenera 1 nie miała własnego systemu napędowego. Temperatura była kontrolowana przez żaluzje termiczne.

Sonda przy starcie ważyła 923 kg. Przy końcu misji, na orbicie heliocentrycznej, miała masę 643,5 kg.

edytuj Ładunek

All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.