Włodzimierz Cimoszewicz.html



Prezes Rady Ministrów
Włodzimierz Cimoszewicz
ur. 13 września 1950 w Warszawie
Partia polityczna	Sojusz Lewicy Demokratycznej
Wykształcenie	dr nauk prawnych
Poprzednik	Józef Oleksy
Okres urzędowania	od 7 lutego 1996 do 31 października 1997
Następca	Jerzy Buzek
Wiceprezes(i) Rady Ministrów	Roman Jagieliński, Grzegorz Kołodko, Mirosław Pietrewicz, Jarosław Kalinowski
Szef Kancelarii Premiera	Grzegorz Rydlewski
Zobacz rząd tego premiera

Włodzimierz Cimoszewicz (ur. 13 września 1950 w Warszawie) – polski polityk, prawnik. Wiceprezes Rady Ministrów oraz Minister Sprawiedliwości i Prokurator Generalny (26 października 1993 - 1 marca 1995); Wicemarszałek Sejmu (1995-1996); Prezes Rady Ministrów (7 lutego 1996 - 31 października 1997); Przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej (15 października 1996 - 31 października 1997); Minister Spraw Zagranicznych (19 października 2001 - 4 stycznia 2005) oraz Marszałek Sejmu (5 stycznia 2005 - 18 października 2005). W latach 1989-2005 poseł na Sejm X, I, II, III i IV kadencji, senator VII kadencji od 2007.

Kawaler Orderu Zasługi Republiki Francuskiej i Orderu Zasługi Republiki Greckiej.

edytuj Wykształcenie

Jest absolwentem XIX Liceum Ogólnokształcącego im. Powstańców Warszawy w Warszawie i Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył w 1972. W 1978 uzyskał stopień doktora nauk prawnych, specjalizując się w prawie międzynarodowym publicznym. W latach 1972-1985 pracował jako asystent, a potem adiunkt w Zakładzie Organizacji Międzynarodowych Instytutu Prawa Międzynarodowego Wydziału Prawa i Administracji UW. Od 1980 do 1981 był stypendystą fundacji Fulbrighta na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Został uhonorowany tytułem doktora honoris causa amerykańskich uniwersytetów: Apallachijskiego oraz Południowej Karoliny.

edytuj Działalność polityczna w PRL

Karierę polityczną rozpoczął jako działacz organizacji młodzieżowych w Polsce Ludowej. Był m.in. członkiem Związku Młodzieży Socjalistycznej w latach 1968-1973 oraz Zrzeszenia Studentów Polskich, w którym w 1972 wybrany został na stanowisko przewodniczącego tej organizacji na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1971 aż do rozwiązania w styczniu 1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Podczas swojej pracy na uczelni był sekretarzem komisji uczelnianej partii. W 1985 wycofał się z aktywności politycznej, przenosząc się do Kalinówki Kościelnej na Podlasiu, gdzie objął gospodarstwo rolne swoich teściów.

Do polityki wrócił po zmianach zapoczątkowanych obradami Okrągłego Stołu. W 1989 wystartował po raz pierwszy w wyborach parlamentarnych i został wybrany posłem na Sejm kontraktowy z ramienia PZPR.

edytuj Działalność polityczna w III Rzeczypospolitej

edytuj Wybory prezydenckie w 1990

Wystartował jako kandydat w pierwszych demokratycznych i powszechnych wyborach prezydenckich w Polsce w 1990. Uzyskał 9,21% głosów (1 514 025 głosów), co pozwoliło mu zająć 4. miejsce.

edytuj Poseł na Sejm

Mandat poselski sprawował od 1989 do 2005, kandydując w 1991, 1993, 1997 i 2001 z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W latach 1990-1991 był przewodniczącym Parlamentarnego Klubu Lewicy Demokratycznej. Nie wstąpił do utworzonej w 1990 Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej. W 1991 odmówił objęcia funkcji szefa klubu parlamentarnego SLD, uzasadniając tę decyzję sprzeciwem wobec objęcia mandatu poselskiego przez Leszka Millera, zamieszanego w sprawę tzw. pożyczki moskiewskiej. Od 1992 do 1996 był członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W 1999 wstąpił do nowo powołanej partii Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

edytuj Minister Sprawiedliwości i Prokurator Generalny

W drugim rządzie Waldemara Pawlaka objął stanowisko Wiceprezesa Rady Ministrów oraz Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego. Funkcje te pełnił od 26 października 1993 do 1 marca 1995. Był inicjatorem rządowych działań antykorupcyjnych zapamiętanych pod hasłem "czyste ręce". W wyniku kontroli ujawnił w październiku 1994 nazwiska osób, które pełniły funkcje rządowe i jednocześnie zasiadały w radach nadzorczych spółek prawa gospodarczego.

edytuj Wicemarszałek Sejmu

Po zmianie rządu w 1995 został wybrany na wicemarszałka Sejmu. Funkcję tę sprawował do 1996.

edytuj Przewodniczący Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego

Po objęciu urzędu Prezydenta RP przez Aleksandra Kwaśniewskiego przejął po nim stanowisko przewodniczącego Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego (na 2 miesiące).

edytuj Prezes Rady Ministrów

Po dymisji Józefa Oleksego z funkcji szefa rządu Aleksander Kwaśniewski powierzył Włodzimierzowi Cimoszewiczowi 7 lutego 1996 utworzenie nowego gabinetu.

Z czasu tzw. powodzi tysiąclecia z lipca 1997 zapamiętano wypowiedź premiera na temat braku ubezpieczeń u poszkodowanych. Premier uznał ją później za niefortunną i publicznie przeprosił ofiary powodzi urażone jego sformułowaniem: to jest kolejny przypadek, kiedy potwierdza się, że trzeba być przezornym i trzeba się ubezpieczać, a ta prawda jest ciągle mało powszechna.

W październiku 1996 został przewodniczącym (urząd w randze ministra) nowo utworzonego Komitetu Integracji Europejskiej, odpowiedzialnego za przygotowanie Polski do negocjacji akcesyjnych z Unią Europejską. Funkcję tę pełnił do 31 października 1997.

edytuj Minister Spraw Zagranicznych

Po ponownym dojściu do władzy lewicowej koalicji SLD-UP-PSL objął stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych w rządzie Leszka Millera. Urząd ten zajmował od 19 października 2001. Był on jednym z dwóch sygnatariuszy podpisujących w imieniu Polski Traktat o Przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej w Atenach 16 kwietnia 2003. Po dymisji gabinetu Millera, stanowisko ministra pełnił kolejno w dwóch rządach Marka Belki od 2 maja 2004 do 11 czerwca 2004 i od 11 czerwca 2004 do 4 stycznia 2005, kiedy został odwołany z urzędu w związku z kandydowaniem na marszałka Sejmu.

edytuj Dystans do SLD

W 2004 był jednym z twórców projektu uchwały "Dość złudzeń", zgłoszonej przez Marka Borowskiego w trakcie krajowej konwencji SLD. W uchwale tej grupa dziesięciu polityków partii, skrytykowała wewnętrzne działania Sojuszu. Wkrótce wszyscy poza nim wystąpili z SLD, przechodząc do nowo powstałej Socjaldemokracji Polskiej. W lipcu 2005 zrezygnował z ubiegania się o miejsce w parlamencie następnej kadencji, rezygnując z aktywności partyjnej.

edytuj Marszałek Sejmu

Marszałek Cimoszewicz i prezydent Kwaśniewski

5 stycznia 2005 po przyjęciu przez Sejm rezygnacji Józefa Oleksego z funkcji marszałka Sejmu Włodzimierz Cimoszewicz został wybrany trzecim z kolei marszałkiem Sejmu IV kadencji. Jego kontrkandydatem był Józef Zych, którego pokonał stosunkiem głosów 223:219.

edytuj Wybory prezydenckie w 2005

Więcej informacji w artykule: Kampania przedwyborcza Włodzimierza Cimoszewicza

18 maja 2005 ogłosił publicznie, że nie będzie kandydował na urząd prezydenta w wyborach w 2005. Jednak 28 czerwca 2005 zmienił zdanie i zadeklarował swój start w tych wyborach. Swoją decyzję uzasadnił wpływem wyborców. Do zmiany deklaracji o zakończeniu kariery politycznej namawiał go także prezydent Aleksander Kwaśniewski oraz Stowarzyszenia Ordynacka, którego działacze deklarowali zebranie prawie 50 tysięcy głosów poparcia dla tej kandydatury.

Choć pozostał członkiem SLD i jego klubu poselskiego, wystartował jako kandydat niezależny. 3 lipca na konwencji wyborczej SLD uzyskał poparcie tej partii w wyborach, wsparły go też Unia Lewicy III RP, Federacja Młodych Socjaldemokratów i fundacja Jolanty Kwaśniewskiej "Porozumienie bez barier".

Szefem komitetu wyborczego została Jolanta Kwaśniewska, szefową sztabu wyborczego posłanka Katarzyna Piekarska.

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat stawienia się Cimoszewicza przed komisją

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat złożenie wniosku do prokuratury o popełnieniu przestępstwa przez Cimoszewicza

Po ogłoszeniu kandydatury został wezwany przed komisję śledczą ds. PKN Orlen. Do przesłuchania doszło 30 lipca 2005. W efekcie śledczy deklarowali stawienie przesłuchiwanego przed Trybunałem Stanu, a do prokuratury złożyli doniesienia o możliwości popełnienia przez niego przestępstwa, m.in. w oparciu o zeznania Anny Jaruckiej, której później przedstawiono zarzuty o składanie fałszywych zeznań i ujawnienie tajemnicy służbowej.

14 września 2005 Włodzimierz Cimoszewicz ogłosił rezygnację z kandydowania na urząd prezydenta oraz wycofanie się z życia publicznego, podając jako powody tej decyzji ataki ze strony oponentów politycznych na niego samego i jego rodzinę. Bezpośrednio wpłynęła na to sprawa Anny Jaruckiej.

edytuj Wybory parlamentarne 2007

W wyborach parlamentarnych w 2007 kandydował do Senatu jako niezależny. Uzyskał mandat w okręgu białostockim jako jedyny kandydat niezależny liczbą 175 839 głosów.

edytuj Prywatnie

Jest synem Renaty i Mariana Cimoszewiczów. Jego ojciec był zawodowym wojskowym, uczestnikiem II wojny światowej, pracownikiem WAT na stanowisku szefa Informacji Wojskowej, następnie w WSW. Włodzimierz Cimoszewicz od 1972 jest mężem Barbary Aponowicz. Ma dwoje dzieci: córkę Małgorzatę i syna Tomasza.

Od 1985 prowadzi prowadzi 20-hektarowe gospodarstwo rolne w Kalinówce Kościelnej w województwie podlaskim.

Od 2006 pracuje jako wykładowca na Uniwersytecie w Białymstoku, gdzie zajmuje stanowisko kierownika Ośrodka Polityki Zagranicznej na Wydziale Prawa.

edytuj Sprawa pochodzenia

Więcej informacji w artykule: Białorusini w Polsce

Niekiedy przypisuje się mu białoruskie pochodzenie, choć on sam nigdy publicznie nie wypowiadał się na ten temat. Faktem jest, że Cimoszewicz cieszy się dużą popularnością w gminach województwa podlaskiego zamieszkałych przez mniejszość białoruską^[1].

Przypisy

edytuj Zobacz też

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Włodzimierza Cimoszewicza

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Włodzimierz Cimoszewicz

• skład rządu Włodzimierza Cimoszewicza
• wybory prezydenckie w Polsce w 1990 roku
• Wybory prezydenckie w Polsce w 2005 roku

edytuj Linki zewnętrzne

• Blog Włodzimierza Cimoszewicza

p • d • e

Marszałkowie Sejmu III Rzeczypospolitej

Mikołaj Kozakiewicz • Wiesław Chrzanowski • Józef Oleksy • Józef Zych • Maciej Płażyński • Marek Borowski • Józef Oleksy • Włodzimierz Cimoszewicz • Marek Jurek • Ludwik Dorn • Bronisław Komorowski

 

p • d • e

Drugi rząd Waldemara Pawlaka

W dniu zaprzysiężenia	Waldemar Pawlak • Marek Borowski • Włodzimierz Cimoszewicz • Aleksander Łuczak • Barbara Blida • Kazimierz Dejmek • Wiesław Kaczmarek • Witold Karczewski • Piotr Kołodziejczyk • Bogusław Liberadzki • Andrzej Milczanowski • Leszek Miller • Andrzej Olechowski • Lesław Podkański • Marek Pol • Mirosław Pietrewicz • Michał Strąk • Andrzej Śmietanko • Andrzej Zieliński • Stanisław Żelichowski • Jacek Żochowski
Późniejsi członkowie rządu	Henryk Chmielak p.o. • Grzegorz Kołodko • Jerzy Milewski p.o.

 

p • d • e

Rząd Włodzimierza Cimoszewicza

W dniu zaprzysiężenia	Włodzimierz Cimoszewicz • Roman Jagieliński • Grzegorz Kołodko • Mirosław Pietrewicz • Andrzej Bączkowski • Barbara Blida • Jacek Buchacz • Stanisław Dobrzański • Wiesław Kaczmarek • Leszek Kubicki • Bogusław Liberadzki • Aleksander Łuczak • Leszek Miller • Zdzisław Podkański • Dariusz Rosati • Zbigniew Siemiątkowski • Klemens Ścierski • Jerzy Wiatr • Andrzej Zieliński • Stanisław Żelichowski • Jacek Żochowski
Późniejsi członkowie rządu	Marek Belka • Jarosław Kalinowski • Andrzej Piłat • Tadeusz Zieliński

 

p • d • e

Rząd Leszka Millera

W dniu zaprzysiężenia	Marek Belka • Andrzej Celiński • Włodzimierz Cimoszewicz • Jerzy Hausner • Krzysztof Janik • Wiesław Kaczmarek • Jarosław Kalinowski • Michał Kleiber • Mariusz Łapiński • Krystyna Łybacka • Leszek Miller • Jacek Piechota • Barbara Piwnik • Marek Pol • Jerzy Szmajdziński • Stanisław Żelichowski
Późniejsi członkowie rządu	Marek Balicki • Sławomir Cytrycki • Piotr Czyżewski • Waldemar Dąbrowski • Danuta Hübner • Zbigniew Kaniewski • Grzegorz Kołodko • Grzegorz Kurczuk • Lech Nikolski • Wojciech Olejniczak • Józef Oleksy • Andrzej Raczko • Leszek Sikorski • Czesław Śleziak • Adam Tański

 

p • d • e

Pierwszy rząd Marka Belki

W dniu zaprzysiężenia

Marek Belka • Jerzy Hausner • Izabela Jaruga-Nowacka • Włodzimierz Cimoszewicz • Sławomir Cytrycki • Waldemar Dąbrowski • Ryszard Kalisz • Michał Kleiber • Wojciech Olejniczak • Krzysztof Opawski • Krzysztof Pater • Andrzej Raczko • Wojciech Rudnicki • Mirosław Sawicki • Jacek Socha • Jerzy Swatoń • Jerzy Szmajdziński

 

p • d • e

Drugi rząd Marka Belki

W dniu zaprzysiężenia	Marek Belka (SLD) • Jerzy Hausner (SLD) • Izabela Jaruga-Nowacka (UP) • Włodzimierz Cimoszewicz (SLD) • Sławomir Cytrycki (SLD) • Marian Czakański (bezp.) • Waldemar Dąbrowski (bezp.) • Ryszard Kalisz (SLD) • Michał Kleiber (bezp.) • Wojciech Olejniczak (SLD) • Krzysztof Opawski (bezp.) • Krzysztof Pater (SLD) • Andrzej Raczko (bezp.) • Mirosław Sawicki (bezp.) • Jacek Socha (bezp.) • Jerzy Swatoń (bezp.) • Jerzy Szmajdziński (SLD)
Późniejsi członkowie rządu	Marek Balicki (SdPl) • Mirosław Gronicki (bezp.) • Andrzej Kalwas (bezp.) • Jacek Piechota (SLD) • Jerzy Józef Pilarczyk (SLD) • Tomasz Podgajniak (SLD) • Adam Rotfeld (bezp.)

 

p • d • e

Ministrowie sprawiedliwości III Rzeczypospolitej

Aleksander Bentkowski • Wiesław Chrzanowski • Andrzej Marcinkowski p.o. • Zbigniew Dyka • Jan Piątkowski • Włodzimierz Cimoszewicz • Jerzy Jaskiernia • Leszek Kubicki • Hanna Suchocka • Lech Kaczyński • Stanisław Iwanicki • Barbara Piwnik • Grzegorz Kurczuk • Marek Sadowski • Andrzej Kalwas • Zbigniew Ziobro • Jarosław Kaczyński (p.o.) • Zbigniew Ziobro • Zbigniew Ćwiąkalski

 

p • d • e

Ministrowie spraw zagranicznych III Rzeczypospolitej

Krzysztof Skubiszewski (bezp.) • Andrzej Olechowski (BBWR) • Władysław Bartoszewski (bezp.) • Dariusz Rosati (bezp.) • Bronisław Geremek (UW) • Władysław Bartoszewski (bezp.) • Włodzimierz Cimoszewicz (SLD) • Adam Daniel Rotfeld (bezp.) • Stefan Meller (bezp.) • Anna Fotyga (PiS) • Jarosław Kaczyński (p.o.) • Anna Fotyga (PiS) • Radosław Sikorski (PO)

 

p • d • e

Przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej

Włodzimierz Cimoszewicz (bezp.) | Ryszard Czarnecki (AWS) | Jerzy Buzek (AWS) | Leszek Miller (SLD) | Marek Belka (SLD, PD) | Stefan Meller (bezp.) | Kazimierz Marcinkiewicz (PiS) | Anna Fotyga (PiS) | Donald Tusk (PO)

 

p • d • e

Wicemarszałkowie Sejmu Polskiego II kadencji

Marek Borowski • Włodzimierz Cimoszewicz • Olga Krzyżanowska • Aleksander Małachowski • Józef Zych

 

p • d • e

Prokuratorzy generalni III Rzeczypospolitej

Józef Żyta • Aleksander Bentkowski • Wiesław Chrzanowski • Andrzej Marcinkowski p.o. • Zbigniew Dyka • Jan Piątkowski • Włodzimierz Cimoszewicz • Jerzy Jaskiernia • Leszek Kubicki • Hanna Suchocka • Lech Kaczyński • Stanisław Iwanicki • Barbara Piwnik • Grzegorz Kurczuk • Marek Sadowski • Andrzej Kalwas • Zbigniew Ziobro • Zbigniew Ćwiąkalski