Voyager 2.html



Voyager 2
Inne nazwy	Mariner Jupiter/Saturn B
Zaangażowani	NASA Jet Propulsion Laboratory
Indeks COSPAR	1977-076A
Rakieta nośna	Titan IIIE-Centaur z dodatkowym stopniem TE-364/4
Miejsce startu	Stacja Sił Powietrznych Cape Canaveral, USA
Cel misji	gazowe olbrzymy
Orbita (docelowa, początkowa)
Czas trwania
Początek misji	20 sierpnia 1977 (14:29:44 GMT)
Wymiary
Masa całkowita	825,5 kg
Masa aparatury naukowej	104,8 kg

Artystyczna wizja sondy Voyager 2

Voyager 2 - (pl. Podróżnik 2) bezzałogowa sonda kosmiczna wysłana w przestrzeń kosmiczną z Przylądka Canaveral rakietą Titan IIIE-Centaur przez amerykańską agencję kosmiczną NASA 20 sierpnia 1977 roku. Pierwotnie planowaną nazwą miał być Mariner 12 z programu Mariner. Z początku jej zadaniem było dokładne zbadanie Jowisza oraz Saturna, jednak sprawowała się na tyle dobrze, że przeprogramowano ją, aby przeprowadziła badania również pozostałych planet zewnętrznych. Sonda spisała się bardzo dobrze i przesłała obrazy wszystkich czterech planet. Odkryła wiele nowych satelitów.

edytuj Konstrukcja sondy i instrumenty naukowe

Sonda Voyager 2 ma konstrukcję identyczną jak sonda Voyager 1.

Na pokładzie każdej z sond Voyager zostało zainstalowanych 10 instrumentów naukowych. Instrumenty te, oraz system telekomunikacyjny sond, posłużyły do przeprowadzenia 11 eksperymentów, których opis znajduje się w artykule o sondzie Voyager 1.

Z powodu stopniowego zmniejszania się ilości wytwarzanej energii elektrycznej, po zakończeniu fazy badania planet, kolejno wyłączane są niektóre instrumenty naukowe sondy. Do 2020 roku planowane jest utrzymanie na pokładzie Voyagera 2 pracy następujących instrumentów: Low-Energy Charged Particle Subsystem, Cosmic Ray Subsystem, Magnetometer, Plasma Wave Subsystem i Plasma Subsystem.

edytuj Badania planet

• 9 lipca 1979 - sonda minęła Jowisza odkrywając działalność wulkaniczną na Io.

• 25 sierpnia 1981 - sonda przeleciała koło Saturna, fotografując jej księżyce, pierścienie i chmury. W czasie największego zbliżenia (41 000 km) (promień planety to około 60 000 km) Voyager odkrył w atmosferze, owalne plamy (podobne do wielkiej czerwonej plamy na Jowiszu, tylko że znacznie od nich mniejsze), które okazały się potężnymi burzami. Nieregularne kształty najmniejszych księżyców Saturna wskazują na to, że są one wynikiem rozpadu większego ciała.

• W styczniu 1986 mijając Urana w odległości 71 000 km, Voyager zmierzył długość jego doby (17,9 godzin), odkrył i zbadał pole magnetyczne, sfotografował 10 nowych księżyców (razem 15) oraz dostarczył zdjęć jego słabo widocznych pierścieni.

• Sonda Voyager 2 zbliżyła się do Neptuna 25 sierpnia 1989 roku na odległość 4800 km.

Po zakończeniu programu Voyager kolejnymi sondami badającymi planety zewnętrzne Układu Słonecznego były Galileo (Jowisz) i Cassini-Huygens (Jowisz, Saturn oraz księżyc Tytan).

edytuj Teraźniejszość

31 sierpnia 2007 roku Voyager 2 osiągnął szok końcowy wiatru słonecznego. Sonda znajdowała się wówczas w odległości 83,7 j.a. od Słońca.^[1]

Na dzień 30 czerwca 2008 roku Voyager 2 znajdował się w odległości 86,273 j.a. od Słońca. Sonda oddala się od niego z prędkością 15,524 km/s, czyli 55886 km/h (3,275 j.a. rocznie) w kierunku konstelacji Lunety.^[2] Za około 296 000 lat Voyager 2 minie, w odległości około 4,3 lat świetlnych, najjaśniejszą gwiazdę ziemskiego nieba - Syriusza w gwiazdozbiorze Wielkiego Psa.

edytuj Dane

• Masa: 721,9 kg
• system zasilania: Radioizotopowy generator termoelektryczny (ang. RTG - Radioisotope Thermal Generators) o mocy 420 W

edytuj Zobacz też

• Voyager 1
• Voyager Golden Record

Przypisy

edytuj Linki zewnętrzne

• Strona programu Voyager (NASA) (en)