Unia na rzecz Demokracji Francuskiej.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
Francja |
|
Ten artykuł jest częścią serii: |
Unia na rzecz Demokracji Francuskiej (Union pour la démocratie française, UDF) - francuska partia polityczna.
Została założona w 1978 jako koalicja wyborcza ugrupowań centrowych i prawicy niegaullistowskiej o profilu chrześcijańsko-demokratycznym. Na jej czele stanął Valéry Giscard d'Estaing, wybrany w 1974 prezydentem Francji.
W latach 90. UDF uczestniczyła w rządach Édouarda Balladura i Alaina Juppé. Politycznie stała się zwolennikiem europejskiego federalizmu, popierając wprowadzenie jakiejś formy "Stanów Zjednoczonych Europy". Poglądy społeczne jej działaczy także pozostawały zróżnicowane, od postępowych, do zdecydowanie zachowawczych. Ekonomicznie prezentowała szeroką gamę poglądów, od lewicowych, do silnie liberalnych - różnice te doprowadziły 16 maja 1998 do odejścia z niej Demokracji Liberalnej Alaina Madelina, łączącej zwolenników leseferyzmu. W tym samym roku na czele ugrupowania stanął François Bayrou, jak również doszło do reorganizacji partii, którą przekształcono w jednolitą Nową UDF (Nouvelle UDF). Współpracujące z nią Partia Ludowa na rzecz Demokracji Francuskiej (PPDF) i Partia Radykalna (RAD) uzyskały status autonomicznych ugrupowań stowarzyszonych.
W wyborach prezydenckich w 2002 UDF formalnie poparła swojego lidera Françoisa Bayrou, który w pierwszej turze uzyskał 6.84%. Jednak obie partie afiliowane (PPDF i Partia Radykalna), a także wielu jej liderów (m. in. Philippe Douste-Blazy, Valéry Giscard d'Estaing) opowiedziało się za kandydaturą Jacques'a Chiraca, a następnie włączyło się w tworzenie Unii na rzecz Ruchu Ludowego.
Po wyborach parlamentarnych w 2002 UDF (wystawiająca kandydatów w porozumieniu z UMP) utworzyła 30-osobową frakcję deputowanych. Stanowiąc zaplecze premiera Jeana-Pierre'a Raffarina, zaczęła wkrótce krytykować politykę rządu. 31 marca 2004 zdecydowała się opuścić trzeci gabinet, pozostając jednak w parlamencie w tzw. Większości Prezydenckiej.
Odejście z partii polityków i środowisk chadeckich czy centroprawicowych skutkowało przesunięciem się partii w kierunku politycznego centrum. Po dobrym wyniku w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 (11 mandatów) UDF przeszła z EPP-ED do nowej centrowej i liberalnej międzynarodówki powołanej pod nazwą Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy.
Po zajęciu w następnych wyborach prezydenckich w 2007 trzeciego miejsca (z wysokim wynikiem 18,57%) François Bayrou odmówił poparcia w drugiej turze któregokolwiek z kandydatów oraz zapowiedział powołanie w oparciu m. in. o UDF nowej partii centrowej Ruch Demokratyczny (MoDem). Decyzja ta spotkała się ze sprzeciwem znacznej części działaczy z Hervé Morinem na czele (w tym 3 z 11 europosłów i 24 z 30 deputowanych), którzy opowiedzieli się za Nicolasem Sarkozym i powrotem do koalicji rządowej, a następnie powołali proprezydencką partię Nowe Centrum (NC).
Na skutek podziału na MoDem i NC Unia na rzecz Demokracji Francuskiej praktycznie zaprzestała samodzielnej działalności.
