Unia angielsko-szkocka.html



Flaga Szkocji

Flaga Anglii

Flaga Wielkiej Brytanii przed 1800 rokiem

Act of Union 1707 (akt połączenia) podstawowa ustawa pozwalająca połączyć królestwo Anglii z królestwem Szkocji. Prawo wygłoszone zostało z siedziby angielskiego parlamentu, kończąc tym samym istnienie Szkockiego Parlamentu na trzy wieki. Unia angielsko-szkocka zawarta w 1707 roku była to unia realna, która stworzyła nowe państwo: Wielka Brytania, istniejące do dzisiaj.

W latach 1606, 1667 i 1689 istniały już próby połączenia obojga narodów poprzez unię. Parlamenty Anglii i Szkocji zmuszone były dojść do porozumienia, gdyż dzieliły je całkiem różne podstawy.

Anglia chciała protestanckie uregulowanie sukcesji stosownie do Act of Settlement.

Anglicy obawiali się, że niezależna Szkocja z własnym królem, nawet jeśli byłby on protestancki, mogłaby po raz kolejny zwrócić się przeciwko Anglii korzystając z Auld Alliance (starego sojuszu) z Francją.

Po nieudanych i niezwykle kosztownych próbach szkockiej kolonizacji w Ameryce środkowej wg tzw. Projektu Dariena który pozostawił szkockie państwo w stanie niewypłacalności, nadarzająca się okazja wstąpienia do unii była niezwykle kusząca. Tym bardziej iż w roku 1705 wiele państw groziło Szkocji sankcjami gospodarczymi za astronomiczne długi. Po wstąpieniu do Unii winą za długi obciążona byłaby wielekroć silniejsza Wielka Brytania Company of Scotland, główna kompania handlowa i osadnicza dostała zezwolenie na nieograniczony dostęp do rynków Anglii i jej kolonii po wstąpieniu do Unii.

W wyniku Unii angielska Izba Lordów powiększyła się o 15 lordów szkockich, a Izba Gmin o 45 szkockich posłów. Unia zablokowała francuską, antybrytyjską penetrację na terenie Szkocji, choć antagonizmy i nieufność między Szkocją a Anglią zachowały się jeszcze przez jakiś czas. Szkoci byli bowiem w Anglii uważani za barbarzyńców. Zazwyczaj uważa się, że na Unii Anglia zyskała politycznie, a Szkocja ekonomicznie. W jakiś czas potem Szkoci przyczynili się walnie do rozwoju angielskiego Oświecenia. Wystarczy wymienić takie nazwiska jak David Hume i Adam Smith.