Unia Chrześcijańskich Demokratów i Demokratów Centrum.html



Unia Chrześcijańskich Demokratów i Centrum (wł. Unione dei Democratici Cristiani e di Centro, UDC) – włoska chadecka i centroprawicowa partia polityczna, jedno z największych ugrupowań włoskich, członek Europejskiej Partii Ludowej.

Partia formalnie jest kierowana przez Lorenzo Cesa, jednak jej faktycznym liderem pozostaje Pier Ferdinando Casini (do 2006 przewodniczący Izby Deputowanych).

edytuj Historia

UDC została założona w 2002 w ramach Domu Wolności z połączenia ściśle ze sobą współpracujących Centrum Chrześcijańsko-Demokratycznego (CCD, lider: Rocco Buttiglione) i Unii Chrześcijańskich Demokratów (UDC, lider: Pier Ferdinando Casini), do których dołączyła także Europejska Demokracja (DE, lider: Giulio Andreotti).

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004 przyniosły partii 5 mandatów i poparcie na poziomie 5,9%, co pozwoliło wyprzedzić Ligę Północną i stać się wówczas trzecią siłą w ramach Domu Wolności. UDC popierała rząd Silvio Berlusconiego, kilkakrotnie jednak groziła wyjściem z koalicji. Do największych napięć doszło przed wyborami parlamentarnymi w 2006, gdy lider Forza Italia zaprosił do swojego bloku wyborczego ugrupowania neofaszystowskie (zwłaszcza Nową Siłę).

Ostatecznie UDC wystartowała w dotychczasowym układzie. Uzyskując wynik 6,76%, 39 mandatów deputowanych i 20 senatorskich, potwierdziła swoje istotne miejsce na włoskiej scenie politycznej. Jednak na skutek porażki całej koalicji partia znalazła się w opozycji.

W 2007 UDC formalnie opuściła Dom Wolności, jednak nie przystąpiła do koalicji rządowej popierającej gabinet Romano Prodiego. Po skróceniu kadencji parlamentu w styczniu 2008 partia otrzymała zaproszenie od Silvio Berlusconiego celem wspólnego startu w wyborach, jednak zdecydowała się wystawić własne listy w ramach koalicji Unia na rzecz Centrum (Unione di Centro), do której weszły też Biała Róża (niedawni rozłamowcy z UDC) i kilka małych partii katolickich. W wyborach tych UdC uzyskała 36 mandatów w izbie niższej i 3 w Senacie.

edytuj Rozłamy

• W 2004 Sergio D'Antoni przeszedł z grupą byłych działaczy Europejskiej Demokracji do Margherity.
• W 2005 Gianfranco Rotondi powołał Chrześcijańską Demokrację dla Autonomii, opowiadającą się za bliską współpracą z Forza Italia.
• W 2005 prezydent Prowincji Katania i europoseł Raffaele Lombardo utworzył Ruch dla Autonomii, który pozostał w Domu Wolności.
• W 2006 senator Marco Follini (pierwszy przewodniczący partii w latach 2002-2005) zainicjował nowe ugrupowanie Środkowa Droga Włoch, które przeszło do L'Unione.
• W 2008 grupa lewicowych działaczy z posłem Bruno Tabacci powołała Białą Różę.
• W 2008 zwolennicy Silvio Berlusconiego, działający w ramach frakcji Liberalni Ludowcy (z byłym przewodniczącym klubu deputowanych Carlo Giovanardim na czele) odeszli z partii, przystępując do Ludu Wolności.

edytuj Program polityczny

UDC w swoim programie odwołuje się do ideologii chadeckiej i konserwatywnej, konsekwentnie sprzeciwia się aborcji i eutanazji. Partia popiera dalszą integrację w ramach Unii Europejskiej. Głoszone poglądy gospodarcze sytuują ją w politycznym centrum.

edytuj Zobacz też

• Partie polityczne Włoch

edytuj Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona partii (it)

p • d • e

Partie polityczne Włoch

Bloki ugrupowań politycznych w 2008

Koalicja centroprawicy: Lud Wolności (Forza Italia, Sojusz Narodowy, DCA, NPSI, LD, LR, PRI, AS, PP, PL, IdM) • LN • MpA

Koalicja centrolewicy: Partia Demokratyczna • IDV • RI • SVP • PATT

Lewica-Tęcza: PRC • SD • PdCI • Verdi

Unia na rzecz Centrum: UDC • RB

Inne: Partia Socjalistyczna • Popolari-UDEUR • PSDI