Tzipi Liwni.html
 
| ca | de | en | es | fr | it | nl | no | pl | pt | ru | ro | fi | sv | tr | vo |


 

Tzipi Liwni
ציפורה מלכּה "ציפי" לבני
Data i miejsce urodzenia 8 lipca 1958
Tel Awiw
Minister spraw zagranicznych
oraz I-sza wicepremier
w rządzie Ehuda Olmerta
i w II rządzie Ariela Szarona
Okres urzędowania od 18 stycznia 2006
Przynależność polityczna Kadima
Poprzednik Silwan Schalom
Minister sprawiedliwości
w rządzie Ehuda Olmerta
Przynależność polityczna Kadima
Okres urzędowania od 29 listopada 2006
do 7 lutego 2006
Poprzednik Haim Ramon
Następca Daniel Friedmann
Minister ds. absorpcji imigrantów
w II rządzie Ariela Szarona
Przynależność polityczna Likud/Kadima
Okres urzędowania od 28 stycznia 2003
do 4 maja 2006
Minister budownictwa i konstrukcji
w II rządzie Ariela Szarona
Przynależność polityczna Likud/Kadima
Okres urzędowania od 31 lipca 2004
do 10 stycznia 2005
Poprzednik Efi Eitam
Następca Isaac Herzog
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Tzipora Liwni, Cipora Małka "Cipi" Liwni, hebr. ציפורה מלכּה "ציפי" לבני‎ (ur. 8 lipca 1958 w Tel Awiwie), izraelska działaczka polityczna, deputowana do Knesetu i minister kilku resortów z ramienia partii Likud a potem Kadima, od 17 września 2008 przewodnicząca partii.

Spis treści

edytuj Życiorys

Tzipora "Tzipi" Liwni urodziła się w Tel Awiwie[1]. Jest córką Eitana Liwni (urodzonego w Grodnie) i Sary Rosenberg. Jej rodzice byli członkami organizacji Irgun[2]. We wczesnych latach 80. XX wieku służyła w armii izraelskiej 9doszłą do stopnia porucznika) i przez niemal dwa lata pracowała w Mossadzie, rezygnując z zamążpójścia i ukończenia studiów prawniczych. W późniejszym czasie pojawiły się informacje, że pracując w wywiadzie tropiła arabskich terrorystów[3], choć inne świadczą o tym, że była raczej agentką niskiego szczebla[4]. W tym czasie mieszkała m.in. w Paryżu[5]. Ukończyła Wydział Prawa Uniwersytetu Bar-Ilana w Ramat Gan, specjalizując się w prawie handlowym. Przez 10 lat prowadziła własną praktykę prawniczą.

edytuj Kariera polityczna

W 1999 została po raz pierwszy wybrana do Knesetu z ramienia partii Likud. Była aktywną zwolenniczką polityki Ariela Szarona. Kiedy został on premierem w lipcu 2001, otrzymała ona stanowisko ministra współpracy regionalnej. Później otrzymała także teki ministra rolnictwa, imigracji oraz budownictwa i konstrukcji[5]. W 2004 roku została uhonorowana nagrodą Abirat Ha-Shilton, przyznawaną najbardziej efektywnym politykom. W styczniu 2005 roku Liwni została ministrem sprawiedliwości, po kilku miesiącach pełnienia obowiązków szefa tego resortu[6].

W gabinecie Szarona wspierała plan szefa rządu opierający się na polityce jednostronnych posunięć w stosunkach z Palestyńczykami. Postrzegana była jako jeden z głównych umiarkowanych członków partii. Często była autorką mediacji pomiędzy skrajnymi elementami w ugrupowaniu. Miała m.in. duży udział w doprowadzeniu do ratyfikacji przez Kneset planu Szarona. 12 listopada 2005 przemawiała w imieniu Likudu na uroczystości upamiętniającej śmierć Icchaka Rabina[7].

edytuj W Kadimie

Zobacz więcej w osobnym artykule: Kadima.
Liwni z amerykańskim wiceprezydentem, Dickiem Cheneyem
Z palestyńskim premierem, Salamem Fajjadem
Podczas Światowego Kongresu Żydowskiego, Jerozolima, styczeń 2008

20 listopada 2005 razem z Szaronem opuściła Likud, przechodząc do nowej formacji Kadima. W styczniu 2006, kiedy rządem ze względu na chorobę Szarona kierował Ehud Olmert, objęła resort spraw zagranicznych po Silwanie Schalomie (zachowując także stanowisko ministra sprawiedliwości)[8]. Była drugą w historii Izraela kobietą na czele ministerstwa spraw zagranicznych (po Goldzie Meir). Wymieniana w gronie kandydatów Kadimy na premiera w wyborach 2006, zrezygnowała z ubiegania się o to stanowisko (była numerem 3. na liście wyborczej Kadimy) i poparła Ehuda Olmerta[9].

Po wyborach w 2006 roku, 4 maja, wraz z zaprzysiężeniem 31. rządu w historii Izraela, Liwni została wicepremierem, zachowując jednocześnie tekę ministra spraw zagranicznych. Zrezygnowała z urzędu ministra sprawiedliwości, ale sprawowała go ponownie w okresie od 29 listopada 2006 do 7 lutego 2007 roku[9]. W tym okresie była opisywana jako drugi najpotężniejszy polityk w Izraelu[10]. W 2007 roku znalazła się na liście 100 najbardziej wpływowych ludzi świata magazynu Time[11]. Forbes uznał ją natomiast za 52. najpotężniejszą kobietą na świecie[12].

Liwni została pierwszym izraelskim ministrem jasno odróżniającym ataki bojowników palestyńskich na obiekty wojskowe i izraelskich cywilów. Podczas wywiadu dla telewizji amerykańskiej udzielonego 28 marca 2006 roku, Liwni powiedziała m.in.:

Ktoś, kto walczy z izraelskimi żołnierzami jest wrogiem i my będziemy z nim walczyć, ale myślę, że nie podpada to pod definicję terroryzmu, jeśli celem jest żołnierz[13].

W lipcu 2007 roku spotkała się z palestyńskim premierem, Salamem Fajjadem, z którym dyskutowała nad kwestią poprawienia życia narodu palestyńskiego, bez zagrożenia dla bezpieczeństwa Izraela[14].

2 maja 2008 Liwni wezwała premiera Ehuda Olmerta do rezygnacji po ujawnieniu raportu komisji Winograda (jego przedmiotem były wyniki śledztwa nad postępowaniem władz przed i podczas konfliktu z Libanem). Stwierdziła, że powinna zastąpić go na czele Kadimy, wskazując na to, że wygrałaby z Olmertem w przypadku wewnątrzpartyjnych wyborów na lidera tego ugrupowania[15][16]. Jej wezwanie zostało jednak zignorowane[17].

edytuj Przywództwo partii

30 lipca 2008 roku premier Olmert zakomunikował, że nie będzie się ubiegał o kolejną kadencję na stanowisku przewodniczącego partii[18]. Swoje kandydatury w wewnątrzpartyjnych wyborach, zgłosili za to: Tzipi Liwni, Shaul Mofaz, Avi Dichter i Meir Sheetrit[19]. 17 września 2008 nową przewodniczącą partii została wybrana Liwni, która otrzymała 43,1 proc. głosów. Drugi Shaul Mofaz, zapewnił sobie 42 proc. głosów. W wewnątrzpartyjnych wyborach wzięło udział 55 proc. członków partii, a Liwni zwyciężyła przewagą tylko 431 głosów (1,1 proc.)[20]. Nowy lider rozpoczął negocjacje z partiami wchodzącymi dotąd w skład koalicji rządowej i zastąpi najprawdopodobniej Olmerta na stanowisku premiera Izraela[21].

21 września 2008 Ehud Olmert złożył oficjalną rezygnację ze stanowiska premiera na ręce prezydenta Szimona Peresa[22]. Ten przekazał misję uformowania nowego rządu Liwni. Zgodnie z ustawami zasadniczymi Izraela, w przypadku braku sukcesu po upływie 42 dni od uzyskania nominacji, rozpisywane są nowe wybory[23][24]. Liwni ostatecznie nie udało się utworzyć nowej koalicji. Prezydent Peres rozpisał wybory do Knessetu na 10 lutego 2009 roku[25][26]. Do czasu sformowania nowego rządu po wyborach w 2009 r., premierem będzie Ehud Olmert[27].

edytuj Życie prywatne

Obecnie mieszka w Tel Awiwie, jest żoną Naftali Spitzera, ma dwójkę dzieci - Omriego i Yuvala. Tzipi Liwni jest wegetarianką[7], posługuje się językiem hebrajskim, angielskim i francuskim.

Wikicytaty
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Tzipi Liwni

Przypisy

  1. ↑ The Times: Olmert on brink over war failure as his deputy and party desert him (en). [dostęp 11 października 2008].
  2. ↑ Haaretz: News in Brief (en). [dostęp 11 października 2008].
  3. ↑ The Sunday Times: Tzipi Livni: terrorist-hunter secret of woman tipped to lead Israel (en). [dostęp 11 października 2008].
  4. ↑ Jerusalem Post: Channel 1: Livni's past in Mossad not spectacular (en). [dostęp 11 października 2008].
  5. ↑ 5,0 5,1 Knesset Member, Tzipi Liwni (en). [dostęp 11 października 2008].
  6. ↑ Anshel Pfeffer, Jerusalem Post: Behind the Lines: And who, may we ask, is Tzipi Livni? (en). [dostęp 11 października 2008].
  7. ↑ 7,0 7,1 Roger Cohen, Jerusalem Post: Her Jewish State (en). [dostęp 11 października 2008].
  8. ↑ The Independent: Tzipi Livni: Agent of change (en). [dostęp 11 października 2008].
  9. ↑ 9,0 9,1 Jewish Virtual Library: Tzipi Livni (1958-) (en). [dostęp 11 października 2008].
  10. ↑ Washington Post: Tzipi Livni Named Vice Premier in Israel (en). [dostęp 11 października 2008].
  11. ↑ The Time 100: Tzipi Livni (en). [dostęp 11 października 2008].
  12. ↑ Forbes: The 100 Most Powerful Women sorted by rank (en). [dostęp 11 października 2008].
  13. ↑ Antonio Cassese: The Multifaceted Criminal Notion of Terrorism in International Law. Oxford University Press, 2006. 
  14. ↑ Aluf Benn. "Livni and Fayad meet, discuss improving Palestinians' lives", Haaretz, 7 sierpnia 2008 [dostęp 12 września 2008] (en). 
  15. ↑ David Rosenberg. "Olmert's Survival Prospects Dim Amid Livni Challenge", Bloomberg, 3 maja 2008 [dostęp 12 września 2008] (en). 
  16. ↑ Gil Hoffman. "Olmert to decide on his future 'very soon'", Jerusalem Post, 29 czerwca 2008 [dostęp 12 września 2008] (en). 
  17. ↑ Yossi Verter, Mazal Mualem. "PM Olmert to tell deputy Livni: Stop undermining me, or resign", Haaretz, 2 maja 2008 [dostęp 12 września 2008] (en). 
  18. ↑ Jillian York. "Israel: Olmet to Resign Following Kadima Party", Global Voices Online, 31 lipca 2008 [dostęp 31 sierpnia 2008] (en). 
  19. ↑ Hillel Fendel. "Kadima Primaries: HaNegbi Supports Livni", Arutz Sheva, 13 sierpnia 2008 [dostęp 31 sierpnia 2008] (en). 
  20. ↑ "Victorious Livni: I will approach this job with 'great reverence'", Haaretz, 17 września 2008 [dostęp 18 września 2008] (en). 
  21. ↑ "After narrow win, Livni begins to forge coalition", Haaretz, 18 września 2008 [dostęp 18 września 2008] (en). 
  22. ↑ Mazal Mualem, Shahar Ilan, Barak Ravid. "Olmert formally submits his resignation to Peres", Haaretz, 21 września 2008 [dostęp 18 października 2008] (en). 
  23. ↑ Gil Hoffman, Greer Fay Cashman. "Peres entrusts Livni with forming gov't", Jerusalem Post, 22 września 2008 [dostęp 18 października 2008] (en). 
  24. ↑ Gwen Ackerman, Jonathan Ferziger. "Netanyahu Calls for Elections in Israel, Rejects Livni Offer", Jerusalem Post, 23 września 2008 [dostęp 18 października 2008] (en). 
  25. ↑ "Israel's Livni to call for elections", CNN, 25 października 2008 [dostęp 7 listopada 2008] (en). 
  26. ↑ Ethan Bronner. "Israeli Party Leader Seeks Early Elections", New York Times, 25 października 2008 [dostęp 7 listopada 2008] (en). 
  27. ↑ Roni Sofer. "Olmert to make political comeback", ynetnews.com, 26 października 2008 [dostęp 19 listopada 2008] (en). 

edytuj Linki zewnętrzne
All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.