Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej.html
 
| ca | de | en | es | fr | it | nl | no | pl | pt | ru | ro | fi | sv | tr | vo |


 

Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej
Lider Andrzej Lepper
Data założenia 10 stycznia 1992
Adres siedziby Aleje Jerozolimskie 30,
00-024 Warszawa
Ideologia polityczna agraryzm, eurosceptycyzm, narodowa lewica
Poglądy gospodarcze interwencjonizm państwowy,
agraryzm
Liczba członków ok. 90 000 (październik 2007)
Członkostwo
międzynarodowe		 Demokraci Unii Europejskiej
Europejska Grupa Parlamentarna Unia na rzecz Europy Narodów
Młodzieżówka Ogólnopolska Młodzieżowa Organizacja Samoobrony Rzeczypospolitej Polskiej
Barwy czerwień, zieleń, żółć
Obecni posłowie (%) 0 (0%)
Obecni senatorowie (%) 0 (0%)
http://www.samoobrona.org.pl/
Herb RP
Ten artykuł jest częścią serii
Polityka III RP
Prawo
Konstytucja
Polskie prawo
Władza wykonawcza
Prezydent Lech Kaczyński
Prezes Rady Ministrów Donald Tusk
Rada Ministrów
Władza ustawodawcza
Sejm
Senat
Zgromadzenie Narodowe
Władza sądownicza
Sąd Najwyższy
Trybunał Konstytucyjny
Trybunał Stanu
Naczelny Sąd Administracyjny
Samorząd terytorialny
Samorząd w Polsce
Samorząd gminny
Samorząd powiatowy
Samorząd województwa
Kluby parlamentarne
PO PiS Lewica PSL
Wybory
Wybory w Polsce (od 1989):

prezydenckie:
1990 1995 2000 2005
parlamentarne:
1989 1991 1993 1997 2001 2005 2007
samorządowe:
1990 1994 1998 2002 2006
europejskie:
2004
Referenda ogólnokrajowe (od 1989):
1996 1997 2003

Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej[1] – partia polityczna reprezentująca poglądy narodowo - lewicowe założona 10 stycznia 1992 (zarejestrowana sądownie 12 czerwca 1992) z inicjatywy działaczy ZZR "Samoobrona" Andrzeja Leppera, do 17 stycznia 2000 pod nazwą Przymierze Samoobrona.

Spis treści

edytuj Program polityczny

Samoobrona postuluje większe dofinansowywanie rolnictwa i zwiększenie wydatków socjalnych. Pieniądze na te cele chce uzyskać poprzez uszczelnienie systemu podatkowego przez wprowadzenie w życie podatku obrotowego (zabroniony w Unii Europejskiej) powiązanego ze znaczną redukcją VAT, likwidację części niepotrzebnych agencji, fundacji i funduszy, finansowanych z budżetu państwa, zmniejszenie rezerwy walutowej NBP i jego reforma a także kontrolowanie tej instytucji przez Sejm (słynne "Balcerowicz musi odejść").

Według Samoobrony głównymi sektorami polskiej gospodarki powinny być rolnictwo, budownictwo oraz małe i średnie przedsiębiorstwa. Popiera interwencjonizm, szczególnie w rolnictwie. Partia sprzeciwia się nadmiernym inwestycjom zagranicznym w Polsce; była też sceptyczna wobec wynegocjowanych warunków wejścia Polski do Unii Europejskiej.

Partia sprzeciwia się: legalizacji eutanazji i aborcji, wprowadzeniu podatku liniowego, prywatyzacji majątku państwowego.

Postuluje natomiast: wprowadzenie systemu prezydenckiego, likwidację Senatu, wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych, natychmiastowe wycofanie polskich wojsk z Iraku, wprowadzenie armii zawodowej, utrzymanie bezpłatnej edukacji i służby zdrowia, upublicznienie wszystkich teczek peerelowskich służb specjalnych oraz legalizację marihuany (ten postulat z kampanii wyborczej 2007 miał za zadanie zaskarbić sobie głosy części społeczeństwa po utracie zaufania rolników).

Przez przeciwników program Samoobrony uważany jest za populistycznypotrzebne źródło.

edytuj Weksle w Samoobronie

W wyborach 2005 (podobnie jak w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004) przewodniczący Andrzej Lepper w celu zdyscyplinowania przyszłych parlamentarzystów, zawarł z nimi w imieniu związku zawodowego Samoobrona umowę o odpłatnym używaniu w trakcie kampanii wyborczej loga tego związku. Umowa ta przewidywała umorzenie większości opłat na koniec kadencji parlamentu. Jej zabezpieczeniem były weksle wystawiane przez przyszłych parlamentarzystów na kwotę 552 tys. PLN.
Podpisanie weksla było warunkiem koniecznym do znalezienia się na liście kandydatów do parlamentu. Dzięki tym wekslom, Andrzej Lepper mógł wywierać nacisk finansowy na parlamentarzystów swojego klubu co było widoczne np. podczas afery taśmowej. Opinie co do legalności takiego postępowania są podzielone, natomiast same weksle są ważne i mogą być wyegzekwowane od wystawców. 3 października 2006 władze Samoobrony ogłosiły, że odstępują od egzekwowania weksli. 9 lipca 2008 Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł, że "umowy zobowiązujące kandydatów na posłów Samoobrony do podpisywania weksli jako zabezpieczenia przed ich wystąpieniem z partii są nieważne z mocy prawa".

edytuj Historia Samoobrony

Wyniki Samoobrony w wyborach

Od 1990 działacze Samoobrony organizowali protesty polegające głównie na blokowaniu dróg w sprzeciwie wobec polityki rolnej kolejnych rządów postsolidarnościowych (protesty te ucichły w okresie rządów koalicji SLD-PSL w latach 1993-1997).

Działania Samoobrony ponownie nasiliły się w okresie rządów koalicji AWS-UW (w latach 1997-2000), a następnie samej AWS (w latach 2000-2001). To właśnie na bazie tych protestów rolniczych Samoobrona weszła do parlamentu w 2001.

Przez cały okres swojego istnienia Samoobrona postrzegana była jako organizacja wspierająca SLD, czego wyrazem była m.in. wielokrotna obecność Andrzeja Leppera na manifestacjach pierwszomajowych u boku liderów lewicy.

Również w Sejmie RP IV kadencji (2001-2005) Samoobrona wielokrotnie wspierała SLD w głosowaniach sejmowych, a po wyborach samorządowych 2002 w większości sejmików wojewódzkich weszła w skład koalicji rządzących województwami SLD-PSL-Samoobrona RP.

Do niespodziewanego przełomu doszło 28 maja 2004, kiedy to posłowie Samoobrony w ostatnim tego dnia głosowaniu poparli sprawozdanie Komisji Śledczej w sprawie afery Rywina autorstwa posła Zbigniewa Ziobry (Prawo i Sprawiedliwość), które zakładało istnienie "Grupy trzymającej władzę". Stanowisko to Samoobrona podtrzymała również w ostatecznym głosowaniu nad tą sprawą 24 września 2004. Odtąd stanowisko PiS odnośnie możliwości współpracy z Samoobroną zaczęło ewoluować (dotąd władze PiS zabraniały swym członkom jakiejkolwiek współpracy z członkami Samoobrony).

W efekcie zbliżenia stanowisk z PiS Samoobrona poparła Lecha Kaczyńskiego w II turze wyborów prezydenckich, która odbyła się 23 października 2005.

5 maja 2006 Samoobrona weszła do rządu tworząc koalicję z PiS oraz LPR.

22 września 2006 po sporach wewnętrznych (budżet i wojska polskie w Afganistanie), a także po tajnych próbach nawiązania współpracy z Platformą Obywatelską, Andrzej Lepper odszedł z rządu i koalicja rozpadła się. Ośmiu posłów Samoobrony weszło w skład nowego Klubu Parlamentarnego Ruch Ludowo-Narodowy, który próbował wypełnić lukę w koalicji rządzącej po Samoobronie. W kulisach tego toczyła się Afera taśmowa. Jednak ostatecznie Andrzej Lepper i Samoobrona powrócili do rządu 16 października 2006.

18 grudnia 2006 powstało nowe koło poselskie składające się m.in. z byłych posłów Samoobrony RP - Koło Poselskie Ruch Ludowo-Chrześcijański.

W miarę dochodzenia do władzy przez partię, coraz częściej dochodziło do wewnętrznych konfliktów pomiędzy przewodniczącym Andrzejem Lepperem a niektórymi działaczami, którzy to zarzucali przewodniczącemu m.in. wyzbycie się prawdziwych ideałów Samoobrony, w tym też niejasną współpracę z ludźmi biznesu.

Niektórzy byli działacze Samoobrony RP utworzyli swoje własne partie w których jak twierdzą odwołują się do prawdziwych ideałów Samoobrony i jednocześnie uznają swoją organizację za jedynie prawdziwą Samoobronę.

9 lipca 2007 Andrzej Lepper został odwołany ze stanowiska wicepremiera i ministra rolnictwa i rozwoju wsi z powodu afery korupcyjnej. Prezydium partii nocą podjęło decyzję o wyjściu Samoobrony z koalicji, jednak 10 lipca 2007 Samoobrona zgodziła się zostać warunkowo w koalicji do 13 lipca - partia zażądała wywiązania się PiS-u z umowy koalicyjnej i przedstawienia dowodów Leppera na udział w aferze korupcyjnej. Sam Lepper zapewnił, że do rządu nie wróci. 13 lipca 2007 Prezydium Samoobrony zdecydowało o wyjściu z koalicji. Przewodniczący Andrzej Lepper po rozmowie z przewodniczącym LPR Romanem Giertychem zdecydował jednak o pozostaniu partii w koalicji i powstaniu nowej partii - połączenia LPR i Samoobrony w partię Liga i Samoobrona (LiS). 30 lipca 2007 Samoobrona i LPR na spotkaniu z klubem parlamentarnym PiS zażądała spełnienia 3 warunków dla trwania koalicji, na które PiS odpowiedział "3 razy nie". Wbrew LiS na ministra rolnictwa został powołany poseł PiS i były działacz Samoobrony Wojciech Mojzesowicz.

5 sierpnia 2007 Rada Krajowa Samoobrony podjęła uchwałę, w której stwierdza że koalicja została zerwana przez PiS i premiera Jarosława Kaczyńskiego, oraz że partie nie wiąże już w związku z tym umowa koalicyjna. Rada Krajowa zobowiązała swoich ministrów: budownictwa Andrzeja Aumilera i pracy Annę Kalatę do oddania się do dyspozycji premiera. Samoobrona nadal chce powołania komisji śledczej ds. działań CBA ws. afery gruntowej, a po zakończeniu działań komisji rozwiązania Sejmu i wcześniejszych wyborów.

13 sierpnia 2007 prezydent Lech Kaczyński na wniosek premiera Jarosława Kaczyńskiego zdymisjonował Kalatę i Aumillera, czym ostatecznie zakończył koalicję z Samoobroną.

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 Samoobrona wstawiła na swoje listy zarówno byłych członków Sojuszu Lewicy Demokratycznej, m.in.: Piotra Ikonowicza (Nowa Lewica, Warszawa I), Leszka Millera (byłego przewodniczącego SLD, Łódź) i członków SLD (Kraków, Chrzanów), jak i przedstawicieli prawicy: Narodowy Kongres Polski (Rzeszów, Krosno) oraz Ruch Ludowo-Narodowy (Piła).

edytuj Wybory parlamentarne

edytuj 1991

W wyborach 27 października 1991 "Wojewódzki Komitet Samoobrony Rolników w Koszalinie z siedzibą w Darłowie" (komitet wyborczy zarejestrowany w 1 na 37 okręgów wyborczych) uzyskuje 3 247 głosów, tj. 0,03% poparcia i nie uzyskuje mandatów parlamentarnych. Co doprowadza do rozłamu w partii i "Wojewódzki Komitet Samoobrony Rolników w Koszalinie z siedzibą w Darłowie" przekształca się w "Samoobronę - Leppera".

edytuj 1993

W wyborach parlamentarnych 19 września 1993 lista pod nazwą "Samoobrona - Leppera" (komitet wyborczy zarejestrowany w 44 na 52 okręgi wyborcze) uzyskała 383 967 głosów, tj. 2,78% poparcia i nie wchodzi do Sejmu.

edytuj 1997

W wyborach 21 września 1997 "Przymierze Samoobrona" (komitet wyborczy zarejestrowany w 16 na 52 okręgi wyborcze) uzyskuje zaledwie 10 073 głosy, tj. 0,08% poparcia i ponownie nie wchodzi do parlamentu. Najlepsze wyniki wyborcze do Sejmu uzyskali: Jan Łączny, Leon Kaźmierczak i Andrzej Sarnowski (Andrzej Lepper kandydował do Senatu).

edytuj 2001

Wybory parlamentarne w 2001 r. przynoszą pierwszy sukces - Samoobrona RP uzyskała 1 327 624 głosy, tj. 10,20% poparcia i jako trzeciej wielkości ugrupowanie (53 posłów) weszła do Sejmu. Zdobyła również 2 mandaty senatorskie.

edytuj 2005

W wyborach parlamentarnych w 2005 r. Samoobrona RP uzyskała 1 347 355 głosów, tj. 11,41% poparcia i ponownie stała się w Sejmie ugrupowaniem trzeciej wielkości (56 posłów). Zdobyła również 3 mandaty senatorskie. 5 maja 2006 Samoobrona weszła do rządu tworząc koalicję z PiS oraz LPR.

edytuj 2007

Wybory parlamentarne w 2007 okazały się być klęską tego ugrupowania, które osiągnęło wynik poniżej progu wyborczego (247 335 głosów, tj. 1,53% poparcia) i po sześciu latach obecności w Sejmie przechodzi do opozycji pozaparlamentarnej.

edytuj Wybory do PE

edytuj 2004

W wyborach do Parlamentu Europejskiego 13 czerwca 2004 na Samoobronę głosowało 656 782 wyborców, czyli 10,78% elektoratu. Pozwoliło to na zajęcie 4. miejsca i wprowadzenie do PE 6 przedstawicieli. Początkowo byli posłami niezrzeszonymi, obecnie cześć z nich wchodzi w skład Unii na rzecz Europy Narodów (4), część należy do Partii Europejskich Socjalistów (1), a część do Partii Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy (1).

edytuj Wybory prezydenckie

edytuj 1995

5 listopada 1995 przewodniczący Andrzej Lepper startuje w wyborach prezydenckich i zdobywa 235 797 głosów, tj. 1,32% poparcia (zajmując 9. miejsce na 13 kandydatów).

edytuj 2000

Ponowny start A. Leppera w wyborach prezydenckich 8 października 2000 kończy się zdobyciem 537 570 głosów, tj. 3,05% poparcia (zajął 5. miejsce na 12 kandydatów).

edytuj 2005

Andrzej Lepper zajął trzecie miejsce (spośród 12 kandydatów) w wyborach prezydenckich z wynikiem 2 259 094 głosy, tj. 15,11% poparcia.

edytuj Wybory samorządowe

edytuj 1998

W wyborach samorządowych 11 października 1998 r. działacze Samoobrony startowali z list Przymierza Społecznego, czyli lewicowej koalicji PSL-UP-KPEiR.

edytuj 2002

W wyborach samorządowych 27 października 2002 r. Samoobrona uzyskała 1 784 610 głosów, tj. 15,98% poparcia i 101 mandatów w sejmikach województw. Ponadto 15 kandydatów Samoobrony w wyborach bezpośrednich wybrano na wójtów, 4 zaś na burmistrzów.

edytuj 2006

W wyborach samorządowych 12 listopada 2006 r. Samoobrona uzyskała 670 745 głosów, tj. 5,55% poparcia i 37 mandatów w sejmikach województw. Ponadto 25 kandydatów Samoobrony w wyborach bezpośrednich wybrano na wójtów i burmistrzów.

edytuj Struktura i działacze

Struktura Samoobrony RP charakteryzuje się wyjątkowo dużymi uprawnieniami przewodniczącego, co zbliża ją do partii typu wodzowskiego.

Przewodniczący: Andrzej Lepper.
Inni politycy Samoobrony: Stanisław Łyżwiński (14 grudnia 2006 wykluczony z partii - pozostał jednak w klubie parlamentarnym), Renata Beger, Janusz Maksymiuk, Genowefa Wiśniowska, Sandra Lewandowska i Janusz Bryczkowski - współzałożyciel partii[2][3].

Młodzieżówka Samoobrony powstała w 2002 i nosi nazwę Ogólnopolska Młodzieżowa Organizacja Samoobrony Rzeczypospolitej Polskiej.

W styczniu 2007 pierwszym w historii partii rzecznikiem prasowym Samoobrony RP został mianowany przez Andrzeja Leppera - Mateusz Piskorski[4].

edytuj Aktualne kierownictwo partii

Po rozłamie w partii (do którego doszło 24 listopada 2007), w związku z opuszczeniem jej szeregów przez wielu głównych działaczy, na posiedzeniu Rady Krajowej Partii Samoobrona RP 8 grudnia 2007 przeprowadzono wybór członków nowego prezydium partii. W skład Prezydium Rady Krajowej weszli:

W związku z niską frekwencją członków Rady Krajowej Partii na tym posiedzeniu pozostawiono w nowym prezydium 4 wakaty, które mają zostać uzupełnione. 16 lutego 2008 jedynym nowym członkiem prezydium został wybrany Bogdan Socha.

edytuj Posłowie do Parlamentu Europejskiego

Byli posłowie Samoobrony do Parlamentu Europejskiego:

edytuj Posłowie na Sejm V kadencji

Poseł, liczba głosów

edytuj Senatorowie VI kadencji

Senator, okręg wyborczy

p • d • e
Polscy senatorowie VI kadencji

Marszałek Senatu: Bogdan Borusewicz

Wicemarszałkowie Senatu: Ryszard Legutko, Maciej Płażyński, Krzysztof Putra, Marek Ziółkowski (od 22 grudnia 2005)

1: Maćkała, Lewandowski, Ślusarz • 2: Szyszka, Ludwiczuk • 3: Jaroch, Misiak, Sidorowicz • 4: Sikorski, Złotowski • 5: Łyczak, Person, Wojtczak • 6: Wierzbicki, Cugowski, Bender • 7: Biela, Chróścikowski, Podkański • 8: Rafalska, Bachalski, Miłek • 9: Niesiołowski, Więcławska • 10: Lisiecki, Rau • 11: Górecki, Owczarek, Rybka • 12: Legutko, Boroń, Gołaś, Gowin • 13: Kogut, Adamczyk • 14: Wiatr, Gacek • 15: Berent, Fetlińska • 16: Karczewski, Łuczycki • 17: Górski, Kawecki, Kraska • 18: Romaszewski, Tomaszewska, Piesiewicz, Rocki • 19: Andrzejewski, Smoktunowicz • 20: Chmielewski, Ciecierski, Wach • 21: Mazurkiewicz, Piotrowicz • 22: Ortyl, Maziarz, Bentkowski • 23: Putra, Szafraniec, Zalewski • 24: Płażyński, Kurska, Borusewicz • 25: Wittbrodt, Arciszewska, Szymański • 26: Gałkowski, Nykiel • 27: Lasecki, Ryszka • 28: Pańczyk, Rudnicka • 29: Motyczka, Szymura • 30: Bochenek, Korfanty, Kutz • 31: Szaleniec, Żelichowski • 32: Massalski, Włosowicz, Okła • 33: Sadowski, Gelert, Mańkut (od 7 lutego 2007) • 34: Szmit, Górecki • 35: Trybuła, Witczak, Adamczak • 36: Waszkowiak, Budner • 37: Augustyn, Kubiak • 38: Ziółkowski, Alexandrowicz • 39: Michalak , Zientarski • 40: Sauk, Łyczywek

Prawo i Sprawiedliwość (50) • Platforma Obywatelska (33) • Senatorski Klub Narodowy (b. LPR) (7) • Koło Senatorów Niezależnych i Ludowych (w tym PSL) (6) • Samoobrona (2) • SLD (1 - Mańkut) • Niezrzeszony (1 - Borusewicz)

Senatorowie, którzy zakończyli urzędowanie przed upływem kadencji
Elżbieta Gelert (do 12 listopada 2006) • Ewa Tomaszewska (do 30 sierpnia 2007) • Piotr Boroń (do 18 września 2007)

 

edytuj Partie polityczne wywodzące się z Samoobrony RP

Samoobrona RP ze względu na swój populistyczny charakter i niestabilną strukturę, która uporządkowała się dopiero gdy weszła ona po raz pierwszy do Sejmu, była partią ciągle się kształtującą. Podczas reorganizacji partii, po wyborach w 2001 r., miało miejsce wiele zmian w jej szeregach. Wielu działaczy rezygnowało lub po prostu się ich pozbywano. Część z nich przechodziła do innych istniejących partii m.in. SLD czy też PLD. Natomiast pozostali zakładali nowe ugrupowania mające w nazwie człon Samoobrona. Nie było to bezcelowe, chodziło o odebranie partii-matce elektoratu. Takimi partiami są:

w/w partie utworzyły Samoobronę Odrodzenie

Powstały także ugrupowania o autorskich nazwach:

24 listopada 2007 Krzysztof Filipek, Danuta Hojarska, Andrzej Grzesik, Janusz Wójcik i kilku innych członków Samoobrony ogłosiło swoje wystąpienie z partii Samoobrona pod kierownictwem Andrzeja Leppera i o powołaniu nowej partii – Partii Regionów; wg Filipka niektóre struktury regionalne Samoobrony (m.in. mazowiecka, pomorska, świętokrzyska) w całości zamierzają pójść w ich ślady.

Przypisy

  1. ↑ Nazwa zgodna z wpisem do ewidencji partii politycznych
  2. ↑ Agnieszka Rybak: Jak powstała Samoobrona. polityka.pl, 2006-05-27. [dostęp 27 września 2008].
  3. ↑ Igor T. Miecik i Piotr Pytlakowski: Kartel Samoobrona. polityka.pl, 2001-10-20. [dostęp 27 września 2008].
  4. ↑ Poseł Mateusz Piskorski rzecznikiem prasowym Samoobrony

edytuj Zobacz też

Wikinews
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Samoobrony RP

edytuj Linki zewnętrzne
All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.