Rada Obrony Państwa.html



Rada Obrony Państwa – nadzwyczajny i tymczasowy organ parlamentarno-rządowy powołany do życia przez Sejm Ustawodawczy ustawą z 1 lipca 1920. Działała do 1 października 1920^[1].

Została stworzona w okresie zagrożenia państwa przez agresję bolszewicką. Była uprawniona do decydowania o wszystkich sprawach dotyczących prowadzenia i zakończenia wojny. W jej skład wchodzili:

• Naczelnik Państwa Józef Piłsudski - jej przewodniczący,
• marszałek Sejmu Ustawodawczego Wojciech Trąmpczyński,
• dziesięciu posłów wybranych przez Sejm (reprezentanci partii): Norbert Barlicki, Adam Chądzyński, Artemiusz Czerniawski, Roman Dmowski, Jan Kanty Fedorowicz, Maciej Rataj, Aleksander Rosset, Leopold Skulski, Jan Stapiński, Jan Woźnicki
• premier (określany owych czasach jako "Prezydent Ministrów") Władysław Grabski - jako zastępca przewodniczącego,
• trzech ministrów wyznaczonych przez Radę Ministrów: Kazimierz Bartel, Stanisław Śliwiński, Eustachy Sapieha
• pięciu przedstawicieli wojska wyznaczonych przez Naczelnika w zależności od sprawy będącej przedmiotem obrad ROP: Józef Haller, Stanisław Haller, Józef Leśniewski, Tadeusz Rozwadowski, Stanisław Szeptycki^[2]

Uprawnienia Naczelnika Państwa jako przewodniczącego obejmowały: zwoływanie posiedzeń ROP, przewodniczenie obradom, ustalanie porządku obrad; władza jego została poważnie ograniczona.

Zakres władzy ROP został określony w sposób ogólny. Było to celowe, gdyż chodziło bowiem o swobodę działania Rady. ROP decydowała o wszelkich sprawach związanych z prowadzeniem wojny i jej zakończeniem oraz zawarciem pokoju. Jej zarządzenia miały być natychmiast wykonywane.

Przypisy