Ordoliberalizm.html



To jest artykuł z serii Liberalizm  p • d • e  John Locke Nurty i kierunki Liberalizm klasyczny Liberalizm europejski Liberalizm amerykański Liberalizm katolicki Liberalizm konserwatywny Liberalizm zielony Demoliberalizm Libertarianizm Neoliberalizm Ordoliberalizm Socjalliberalizm Liberałowie John Locke Monteskiusz Adam Smith Thomas Paine Benito Juárez John Stuart Mill Isaiah Berlin John A. Hobson Leonard T. Hobhouse Milton Friedman Robert Keohane Ludwig von Mises Organizacje Międzynarodówka Liberalna ELDR ALDE IFLRY LYMEC Tematy powiązane Prawo Wolność Kapitalizm Społeczeństwo otwarte Wolny rynek Szkoła austriacka Leseferyzm

Ordoliberalizm - nurt zbliżony do liberalizmu, wykształcony w Niemczech w latach 30. i 40. XXw. Głównymi teoretykami ordoliberalizmu byli Franz Böhm, Alexander Rüstow, Wilhelm Röpke, Walter Eucken. Związani z tym nurtem byli także: Ludwig Erhard i Alfred Müller-Armack.

Ordoliberalizm był próbą modyfikacji anglosaskiego klasycznego liberalizmu i przystosowania go do warunków i mentalności niemieckiej. Poszanowanie dla własności prywatnej i reguł gospodarki rynkowej łączono z katolicką nauką społeczną i konserwatyzmem obyczajowym.

Ordoliberalizm opierał się na katolickiej nauce o naturze człowieka, dostrzegając rolę wspólnoty, tradycji, obyczaju i religii, lekceważoną przez klasycznych liberałów i libertarian. Wolność, zdaniem ordoliberałów, była konsekwencją ludzkiej wolnej woli. Ustawy nie powinny tworzyć nowych norm, lecz ujmować tradycyjne obyczaje w kategorie prawne.

W gospodarce ordoliberałowie podkreślali aspekt etyczny, przeciwstawiali się traktowaniu pracowników "jak maszyny", z uwagą podchodzili do papieskich encyklik społecznych. Opowiadali się za gospodarką rynkową, szczególnie doceniając i wspierając klasę średnią i drobną burżuazję. Dopuszczali interwencję państwa w gospodarkę tam, gdzie było to konieczne dla obrony konkurencji. Państwo miało zatem bronić wolnego rynku przed monopolami i oligopolami. Ordoliberalizm opowiadał się zdecydowanie za demokracją parlamentarną, którą traktował jako zaporę przeciwko totalitaryzmowi i kolektywizmowi. Ordoliberałowie obawiali się jednak tyranii większości i populizmu, ponad wolę większości stawiając rządy prawa. Ordoliberałowie popierali decentralizację władzy i federalizację państwa.

Idee ordoliberałów zostały w pewnym stopniu urzeczywistnione, kiedy Ludwig Erhard zasiadał na stanowisku ministra gospodarki(1949-1963) i kanclerza RFN (1963-1966).

Zwolennikiem przeniesienia zasad ordoliberalizmu na grunt polski był m.in. Krzysztof Dzierżawski.

Literatura:

• J. Czech-Rogosz: Ewolucja społecznej gospodarki rynkowej w RFN, AE Katowice 2005, ISBN 83-7246-953-9, s. 13-42.

edytuj Linki zewnętrzne

• Adam Wielomski - "Ordoliberalizm"