Lasówka.html

Współrzędne: 50°18' N 16°27' E50.3 16.45 (Lasówka)

Lasówka
Województwo	dolnośląskie
Powiat	kłodzki
Gmina	Bystrzyca Kłodzka
Położenie	50° 18' N 16° 27' E
Wysokość	680 730 m n.p.m.
Ludność (2006) • liczba ludności	100
Strefa numeracyjna (do 2005)	74
Kod pocztowy	57-517
Tablice rejestracyjne	DKL
Położenie na mapie Polski Lasówka

Lasówka, górny bieg rzeki Dzika Orlica

Lasówka (do roku 1945 niem. Kaiserswalde) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Bystrzyca Kłodzka.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Jedno z zabudowań w Lasówce

edytuj Położenie

Lasówka położona jest w Sudetach Środkowych około 16 km na zachód od Bystrzycy Kłodzkiej, nad lewym brzegiem Dzikiej Orlicy, w górnej części Doliny Dzikiej Orlicy między Górami Bystrzyckimi, na północnym wschodzie, a Górami Orlickimi czes. Orlicke hory, na południowym zachodzie przy granicy z Czechami.

edytuj Charakterystyka

Lasówka to rozciągnięta, przygraniczna wieś łańcuchowa, położona u południowo-zachodniego zbocza Gór Bystrzyckich, wzdłuż dawnej drogi nadgranicznej, a obecnie Autostrady Sudeckiej. Wieś o charakterze turystycznym, charakteryzująca się luźną zabudową. Sędziwe zabudowania wsi położone są w większości po jednej stronie drogi, stoją rozrzucone na łąkach łagodnego zbocza Kłobuka na wysokości od 680 do 730 m n.p.m. Jest to wieś zanikająca, przypomina żywy skansen i jako taka zasługuje na ochronę, gdyż wiele domów przestało już istnieć, a po niektórych obejściach gospodarczych zostały już tylko fundamenty parę innych chyli się ku upadkowi, większość zabudowań jest w złym stanie. Miejscowość posiada dobre warunki klimatyczne i wypoczynkowe, położona jest w pobliżu dużego ośrodka sportów zimowych Zieleńca. Otoczenie wsi stanowią rozległe półdzikie górskie łąki, a wzniesienia porastają lasy świerkowo - bukowe regla dolnego. Okolice Lasówki są malowniczo położone, a z wielu miejsc roztacza się rozległa panorama na najwyższą część Gór Orlickich. We wsi zachował się kamienny kościół filialny św. Antoniego z 1912 roku oraz kilka zabytkowych sudeckich drewnianych chałup mieszkalnych z XIX wieku oraz fundamenty trzech pieców szklarskich. We wsi w 1858 urodził się Wilhelm Rohrbach, malarz na szkle, kontynuator wieloletniej tradycji miejscowego zdobnictwa szkła artystycznego.

edytuj Historia

Lasówka powstała pod koniec XVI wieku jako strażnica chroniąca przygraniczne lasy hrabstwa kłodzkiego po przesunięciu w 1589 roku granicy na nurt Dzikiej Orlicy. Pierwsze wzmianki o niewielkiej osadzie drwali i szklarzy powstałej przy leśnej strażnicy pochodzą z początku XVII wieku, osada wchodziła wówczas w dobra zamku Szczerba. W 1612 r. zbudowano tu hutę szkła, która wykorzystywała drewno z pobliskiego Cesarskiego Lasu. Po zniszczeniu huty podczas wojny trzydziestoletniej produkcję uruchomił ponownie w 1656 roku Adam Peterhansel. Powstał tu też folwark i kilka domów mieszkalnych. Osada, która rozwinęła się w rozproszoną wieś na podstawie układu z 1662 roku, otrzymała nazwę Kaiserswalde od cesarskiego lasu. W XIX wieku miejscowa huta wyspecjalizowała się w produkcji biżuterii ze specjalnego szkła kryształowego, zwanego czeskim szkłem. W 1727 roku Cesarski Las został wykupiony przez hrabiego Wallisa z Pławnicy, który wydzierżawił hutę braciom Rohrbachom. W 1770 roku rozszerzyli oni produkcję na zakład w Batorowie. W 1801 roku wieś wykupuje Jan Krzysztof Rohrbach. Od 1837 roku właścicielami dóbr stają się Hatscherowie, krewni braci Rohrbachów. W 1857 roku huta została kupiona i rozbudowana przez A. Pangratza. We władaniu jego potomków pozostała do 1945 roku zyskując dużą renomę. W oparciu o czysty piasek z rejonu Rudawa|Rudawy produkowano szkło dmuchane, laboratoryjne, kryształy. W połowie XIX w. funkcjonowały: potażarnia, browar, gorzelnia, liczne warsztaty tkackie i niewielka fabryka zapałek. Po 1945 roku huta funkcjonowała jako filia zakładów w Szczytnej, kilka lat potem hutę zamknięto, a szlifiernię zlikwidowano w końcu lat pięćdziesiątych. Na przełomie XIX-XX wieku wieś była jedną z większych miejscowością w Dolinie Dzikiej Orlicy. Pod koniec XIX wieku nastąpił znaczny napływ turystów i letników, w 1910 roku we wsi mieszkało 660 mieszkańców. Po II wojnie światowej dokuczliwości przygraniczne oraz polityka osiedleńcza doprowadziła do bardzo niekorzystnych zmian w regionie Gór Bystrzyckich. W miejsce wysiedlonych Niemców i Czechów osiedlono na Ziemiach Zachodnich mieszkańców wschodnich terenów przedwojennej Polski, włączonych do Związku Radzieckiego. Nowi przybysze nie posiadali umiejętności gospodarowania w trudnych warunkach górskich, również nie potrafili kontynuować letniskowych tradycji wsi. Stało się to przyczyną postępującego upadku rolnictwa w tym terenie, i wyludniania się wiosek górskich. Na początku XXI wieku we wsi mieszkało poniżej 100 mieszkańców. Wieś zanika, choć pojawiły się jednak pierwsze obiekty letniskowe.

edytuj Zabytki

kościół filialny św. Antoniego z 1912 roku wzniesiony z piaskowca z wysokim, czterospadowym hełmem wieży i wyposażeniem wnętrza z początku XX wieku, w tym ołtarz główny i dwa boczne z obrazami patronów MB i św. Józefa. Przy prawej stronie stoi chrzcielnica z piaskowca
fundamenty szlifierń przy bocznej drodze: jednej koło kościoła, oraz drugiej przy dojściu drogi do Dzikiej Orlicy
fundamenty trzech pieców szklarskich przy bocznej dróżce między rzeką a drogą wiejską
sudeckie drewniane chałupy mieszkalne z XIX wieku.

edytuj Turystyka

Przez wieś prowadzi szlak turystyczny

czerwony prowadzący z Długopola Zdr. do Dusznik Zdr.
W miejscowości oddalonej o ok 10 km ,,Zieleńcu położone jest prywatne schronisko "Szarotka".