Języki chińsko-tybetańskie.html



Artykuł wymaga poszerzenia. Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, czego brakuje i uzupełnij braki, jeśli to możliwe.

Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji. Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, jakie informacje budzą wątpliwości.

Języki chińsko-tybetańskie (sino-tybetańskie) to jedna z hipotetycznych rodzin językowych używanych na terenie Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej przez ludność rasy żółtej. Językami tymi posługuje się ponad miliard ludzi.

Uwaga: Ponieważ brakuje dowodów na pokrewieństwo (pochodzenie od wspólnego przodka) języków chińskich i tybetańskich, współczesne językoznawstwo coraz częściej odchodzi od hipotezy rodziny chińsko-tybetańskiej na rzecz pojęcia ligi językowej dwóch rodzin - chińskiej (sinickiej) i tybeto-birmańskiej, które wskutek długiego obcowania ze sobą nabrały szeregu wspólnych cech (tonalność, monosylabiczność morfemów itp.).^[1]

edytuj Klasyfikacja języków

1. Grupa sinicka

• archaiczny język chiński (guwen)
• klasyczny język chiński (wenyan)
  • język sino-koreański
  • język sino-japoński
  • język sino-wietnamski
• język średnio-chiński
• języki chińskie współczesne
  • język mandaryński (putonghua)
    • pekiński
    • nankiński
  • inne języki chińskie
    • grupa wu
    • grupa min
    • grupa jüe

2. Grupa bodyjska (tybetańska)

• tybetański
  • klasyczny język tybetański
  • współczesny język tybetański
• języki himalajskie
  • balti
  • dzongkha

3. Grupa birmańska

• język si-sia
• język pai-lang
• język pyu
• języki birmańskie
  • birmański
  • bodo
  • czin
  • garo
  • hani
  • kaczin
  • lisu
  • magar
  • manipuri
  • miri
  • mizo
  • murmi
  • newari
  • rai
  • tripuri
• język lolo
• język naga

4. Grupa baryjska

5. Grupa kareńska

6. Języki tajskie

• język ahom
• język buji
• język dai
• język dong
• język laotański
• język li
• język nung
• język szan
• język tajski (syjamski)
• język zhuang

edytuj Przypisy

1. ↑ M.J. Künstler, Języki chińskie, Warszawa 2000