|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
In iure cessio – (od łac. cedere – ustąpić, odchodzić) – w prawie rzymskim, odstąpienie prawa przed sądem, jeden ze sposobów pochodnego nabycia własności kwirytarnej.
edytuj Geneza i przebieg in iure cessioIn iure cessio było dwustronną czynnością prawną, dokonywaną w formie pozornego procesu windykacyjnego. Wywodziło się ono z postępowania legis actio sacramento in rem, tj. procesu którego przedmiotem było prawo o charakterze bezwzględnym (np. własność). Nabywca występujący jako pozorny powód, stwierdzał przed pretorem – na pierwszym etapie procesu (in iure) – dotykając jednocześnie nabywany przedmiot laską, iż dana rzecz należy do niego. Zbywca występujący jako pozorny pozwany, uznawał powództwo, potwierdzając roszczenia powoda lub milcząco się z nimi zgadzając. W konsekwencji przegrywł proces, na zasadzie confessio in iure. Nie było potrzeby dalszego kontynuowania postępowania, a pretor przyznawał „sporną” rzecz powodowi (nabywcy). edytuj Charakter in iure cessioPonieważ do dokonania in iure cessio konieczne było wszczęcie procesu legisakcyjnego, jego uczestnikami mogli być jedynie obywatele rzymscy, mający prawo uczestniczenia w takim procesie (zdolność sądową). In iure cessio było sformalizowaną czynnością prawną o charakterze abstrakcyjnym. Ponadto nie można jej było obwarować warunkiem (condicio) ani terminem (dies), gdyż należała do tzw. actus legitimi. In iure cessio wyszło z użycia w IV w., a ostatecznie zostało zniesione w kodyfikacji justyniańskiej. edytuj Zastosowanie in iure cessioZa pomocą in iure cessio:
edytuj Bibliografia
Actus legitimi
mancipatio • in iure cessio • acceptilatio • ustanowienie kognitora • optio legata • nabycie spadku • datio tutoris |
| All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog. |