Hanna Suchocka (ur. 3 kwietnia 1946 w Pleszewie) – polska polityk, radca prawny, nauczyciel akademicki, premier Polski w latach 1992-1993, minister sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka, ambasador Polski przy Stolicy Apostolskiej oraz Zakonie Maltańskim, poseł na Sejm PRL VIII kadencji i na Sejm X, I, II i III kadencji.
Ukończyła w 1968 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, na tej uczelni uzyskała stopień doktora nauk prawnych. Pracowała jako nauczyciel akademicki.
edytuj Działalność polityczna w PRL
Od 1968 należała do Stronnictwa Demokratycznego, z jego listy została posłanką na Sejm PRL VIII kadencji (była posłem w latach 1980-1985). Wraz z Dorotą Simonides i Janem Janowskim znalazła się w 1982 w gronie posłów SD głosujących przeciwko delegalizacji "Solidarności". Na końcu kadencji była posłanką bezpartyjną.
edytuj Działalność w wolnej Polsce
W latach 1989-2001 sprawowała mandat posła na Sejm X kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego, I i II kadencji z listy Unii Demokratycznej i III kadencji z listy Unii Wolności. W 2001 nie ubiegała się o reelekcję. W II kadencji zasiadała w Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego.
W wyborach prezydenckich w 1990 poparła Tadeusza Mazowieckiego, od 1991 należała do Unii Demokratycznej i – po zjednoczeniu z KLD w 1994 – do Unii Wolności. Wraz z m.in. Tadeuszem Mazowieckim reprezentowała tzw. chadeckie skrzydło tej partii.
10 lipca 1992 uzyskała poparcie Sejmu, obejmując urząd Prezesa Rady Ministrów, następnego dnia Sejm powołał jej koalicyjny rząd, który tworzyło siedem partii o charakterze centrowym i prawicowym. Jej gabinet uzyskał również poparcie m.in. posłów NSZZ "Solidarność" i Mniejszości Niemieckiej.
Rząd został odwołany (przewagą jednego głosu) 28 maja 1993 w wyniku tzw. niekonstruktywnego wotum nieufności zgłoszonego przez Alojzego Pietrzyka z NSZZ "S". Funkcję premiera technicznego sprawowała do października 1993.
edytuj Rząd Jerzego Buzka
W 1997 w rządzie Jerzego Buzka z rekomendacji Unii Wolności objęła stanowisko ministra sprawiedliwości. Jej kandydatura wzbudziła kontrowersje wśród części działaczy współtworzącego AWS Porozumienia Centrum, gdyż w sierpniu 1997 jej rząd został oskarżony przez Zbigniewa Siemiątkowskiego, o rzekome tolerowanie inwigilacji opozycyjnych partii politycznych.
W 1999 była kandydatką rządu na funkcję sekretarza generalnego Rady Europy (nie została poparta przez frakcję socjaldemokratów, w tym posłów SLD). Po rozpadzie koalicji w 2000 podała się do dymisji z funkcji ministra.
Od 2001 zajmuje stanowisko ambasadora RP przy Stolicy Apostolskiej. Jest także ambasadorem Rzeczypospolitej Polskiej przy Zakonie Maltańskim.
edytuj Linki zewnętrzne
|