Oude Testament.html



Het Oude Testament (Vetus Testamentum in het Latijn), in inhoud nauwelijks verschillend van Tenach, is het eerste gedeelte van de Bijbel. Dit gedeelte dateert van voor het begin van de christelijke jaartelling. De oorspronkelijke tekst, de Tenach is in het Hebreeuws geschreven, (met uitzondering van een paar passages die in het Aramees zijn geschreven in het Bijbelboek Daniël).

bewerk Inhoud en canon

Het Oude Testament bevat boeken van verschillende inhoud. Er zijn wat men noemt 'historische boeken' (niet zo zeer geschiedschrijving als wel theologie) die de overgeleverde verhalen van het Joodse volk bevatten, boeken met uitspraken van profeten, wetboeken en boeken met liederen en spreuken.

Binnen de christelijke kerken is de samenstelling van het Oude Testament niet overal gelijk. Enkele Bijbelboeken en delen van boeken zijn wel deel van de rooms-katholieke en de oosters-orthodoxe canon maar niet van de protestantse canon. Deze zijn bekend als deuterocanonieke boeken en worden door kerken die deze niet erkennen als apocrief gezien. De katholieke Bijbel telt 46 boeken, de protestantse 39. De protestantse inhoud van het Oude Testament is gelijk aan die van de Tenach maar de indeling verschilt. De rooms-katholieke canon sluit een paar boeken uit die de meeste oosters-orthodoxe kerken wel als deel van de canon beschouwen.

bewerk Interpretatie van het Oude Testament

In de Joodse traditie geldt, dat de Torah^[1] kritiek levert op de boeken van de Profeten (die boeken bevatten overigens vooral verhalend materiaal). Zo weerspiegelt de 'binding van Izaak' (in de Torah) de dood van de dochter van Jephta in het boek Richteren: Izaak overleeft. De geschriften zijn bedoeld voor specifieke gebruiken, zo wordt Esther gelezen met Poeriem.

Verder geldt dat wat Mozes leerde, niet alleen in de Torah is doorgegeven - er is ook de zogeheten 'mondelinge leer' (die al lang weer op schrift staat) de Mishna en de Gemara. Ook deze geschriften worden meegewogen in de interpretatie. Interpretatie is 'open': iedere nieuwe generatie heeft de plicht haar eigen interpretatie te vinden - waarbij gesteld wordt (inzonderheid door de kabbala) dat er binnen een generatie zeventig geldige betekenissen zijn.

In de historisch kritische school van exegese wordt gesteld, dat het grootste gedeelte van de Tenach in de Babylonische ballingschap op schrift kwam, met als leidraad de vraag: "Wat ging er fout, zodat we uit het beloofde land verdreven werden?"^[bron?]

De christenen noemen dit Bijbelgedeelte het Oude Testament omdat het zou wijzen naar de komst van Jezus Christus en omdat het aan het Nieuwe Testament voorafgaat. De Joden stellen met een witz dat deze boeken noch oud zijn, noch een testament vormen. In het Nieuwe Testament wordt daarom voor het Oude Testament ook de naam Eerste Verbond^[2] of Eerste Testament^[3] gebruikt, naast aanduidingen die naar de Tenach verwijzen^[4].

Christenen stellen dat zowel het Oude als het Nieuwe Testament geïnspireerd zijn door de Heilige Geest; hierin wordt volgens veel christenen aangetoond dat veel beloftes en profetieën van het Oude Testament zijn vervuld en dat daardoor een nieuw tijdperk is ingegaan.
Literair-historische kritiek stelt hier, dat veel Bijbelauteurs allerlei gebeurtenissen naar hun hand hebben gezet, om profetieën uit de Tenach naar Jezus te laten verwijzen. Dit was een manier om het Christendom aantrekkelijker te maken in de Romeinse wereld^[5].

bewerk Noten

bewerk Externe links