Koninkrijk Groot-Brittannië.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
|
|||||
|
|||||
| Kaart | |||||
|
|
|||||
| Algemene gegevens | |||||
| Hoofdstad | Londen | ||||
| Oppervlakte | 230,977 km2 | ||||
| Bevolking | ± 10,942,646 (c.1800) | ||||
| Talen | Engels, Schots-Gaelisch, Welsh (taal) | ||||
| Religie(s) | Anglicanisme, Presbyterianisme, Rooms-katholicisme | ||||
| Munteenheid | Pond sterling | ||||
| Regering | |||||
| Regeringsvorm | Constitutionele monarchie | ||||
| Dynastie | Huis Stuart Huis Hannover |
||||
| Staatshoofd | Koning | ||||
| Geschiedenis | |||||
| - Acts of Union | 1707 | ||||
| - Act of Union | 1801 | ||||
.svg)
Het Koninkrijk Groot-Brittannië, ook bekend als het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië, was een staat in West-Europa van 1707 tot 1801.
Het koninkrijk werd gevormd door de vereniging van het Koninkrijk Engeland (waaronder Wales) en het Koninkrijk Schotland door de Acts of Union in 1707. De naam Groot-Brittannië was echter al een eeuw eerder in zwang geraakt, in 1603, toen de Schotse koning Jacobus VI ook koning van Engeland werd.
Met de Acts of Union in 1707 werden de nationale parlementen van Engeland en Schotland opgeheven en een nieuw Brits parlement gevormd. Het nieuwe Britse parlement en de Britse regering zetelden in Londen.
De Britse vlag (de Union Flag) werd al sinds 1606 gebruikt en bestond uit het rode Sint-Joriskruis van de vlag van Engeland bovenop het Andreaskruis van de vlag van Schotland. De vlag van Wales werd niet opgenomen in de Union Flag, aangezien Wales al in 1282 door Engeland was geannexeerd. In Schotland werd ook een alternatieve Union Flag gebruikt waarbij het Andreaskruis bovenop het Sint-Joriskruis lag.
Met de Act of Settlement in 1701, die na 1707 voor het hele koninkrijk Groot-Brittannië gold, werd vastgelegd dat de kinderloze koningin Anna zou worden opgevolgd door Sophia van de Palts of haar nakomelingen. Alleen protestanten mochten de Britse troon bestijgen, Rooms-katholieken werden hiervan uitgesloten. Na Anna's dood in 1714 werd Sophia's zoon George I, keurvorst van Hannover, gekroond als eerste Britse koning van het Huis Hannover.
Tijdens de 18e eeuw was het koninkrijk Groot-Brittannië regelmatig verwikkeld in de oorlogen op het Europees continent, waaronder de Spaanse (1701-1714) en Oostenrijkse Successieoorlog (1740-1748), de Zevenjarige Oorlog (1756–1763) en de Eerste (1792-1797) en Tweede Coalitieoorlog (1799-1802) tegen revolutionair Frankrijk. In de Vierde Engels-Nederlandse Oorlog (1780-1784) versloeg het Britse koninkrijk de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden.
In de Franse en Indiaanse oorlog (1754-1763) veroverden de Britten de Franse koloniën in Noord-Amerika. Na de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1775-1783) verloor het Britse koninkrijk echter haar belangrijkste Amerikaanse koloniën, die onafhankelijk werden als de Verenigde Staten.
Het koninkrijk Groot-Brittannië bleef bestaan tot de Act of Union van 1800, die echter pas in 1801 intrad. Hierbij werd het Koninkrijk Ierland, dat al sinds 1541 in personele unie door de Engelse koning werd geregeerd, met het koninkrijk samengevoegd om het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Ierland te vormen.
bewerk Monarchen van het koninkrijk Groot-Brittannië
- Anna van Groot-Brittannië (1707–1714), voormalig koningin van Engeland en Schotland sinds 1702.
- George I van Groot-Brittannië (1714–1727)
- George II van Groot-Brittannië (1727–1760)
- George III van Groot-Brittannië (1760–1801), daarna tot 1820 koning van het Verenigd Koninkrijk